ISILTASUNEAN ETA NIRE KABUZ

Gero eta garbiago daukat naturaz gaindiko ezertan sinesteko derrigorrezkoa dela giza arropa guztiaz eranztea. Biluzik abiatu behar da transzendentziarako zubian barrena, ortodoxia kirastuak jota itoko ez bagara.

Ez ditut katiximak behar eta nire barnean bilduta erosoago sentitzen naiz gizakiak interbenitutako tenpluetan baino. Eskarmentuak diost giza eskuak intereseko aireaz kutsatzen duela  bizitza azala eta erantzun ezinezko galderei nire gogoaren (bestalde, zer den ez dakidana) sakontasunetik bakarrik egin diezaieket aurre, isiltasunean. Soberan dauzkat ahoskailu guztiak, anabasa nahastaile besterik ez baitidate ekartzen.

Muga, kortse eta sineskeriak itotzaileak zaizkit, hautaketarako askatasuna ukatzen baitidate. Eta haraindikotasunetik zerbait espero behar badut neuk deskubritu dudalako izango da. Egia erabatekoaren bilakuntzan pertsonen bitartekotza okagarriaren hurrena  egin dakidakeelarik, inork ez nau konbentzituko neure konbentzimenduaren bidez ulertu ez dudanaz. Eta erdi bidean geratzen banaiz, ez da ezer gertatzen; behintzat ahalegindu egin naiz.

Argazkia: Tere Anda

HOMO VIATOR

Ez gara geldi egoteko jaiotzen. Bizidun guztien sena dugu mugimendua, higidurarik eza  hilotzaren islapen hutsa den bitartean. Gaixo ezindu erabatekoak ere mugimenduan ditugu etengabe, barne autopista azkarrean edo ildo estu malkartsuko abiadura motelean. Baina beti bidean.

Azken finean horixe gara gu, homo viator, atsedenik  gabeko bidaiariak, eta bizitzako une guztiak ikasten ematen ditugu, eremu berrietatik edo ohiko bazterrei etekin desberdina atereaz. Badira bi eternitateren arteko egonaldiari trantsitu deitzen diotenak eta garbi dago hitz horren bidez nonbaitetik norabaiterako bakoitzaren bidaia adierazi nahi dutela.

Mugimendua barne aberastasunarekin erlazionatzen dutenen aburukidea nauzue. Izpiritu aberatsa erion ohi du bidaiariak, ikasteko beti prest, balizko eroritik ostera jaikitzeko beti gertu. Bidaia, nahi bada, behin behinekoa izan daiteke, baina ez dio inoiz mugimendua izatezko nolakotasunari uzten. Kanpo edo barne higidura den berdin dio. Inportanteena mugimendua bera da. Bidaiari izatea. 

Argazkia: Tere Anda

HAIZEA ARI DA HILOBIEN GAINETIK…

Raxoiren politikak ezkerralderako bira egin zuen bat-batean iragan asteartean. Trumpek eragin zuen miraria eta peperoen liderrak bularra erakutsi zuen, harro, "Begira, begira... Zertaz kexatzen zarete?" aurpegiratu nahi izan baligu bezala. Eta gu isilik egon behar, ez baitabil guztiz oker!

Kristaleko kolorearen araberako sentsazioek markatzen dute subjektibismoaren oinarria eta munduko zirko politikoari erraldoitu egin zaizkio ipotxak presidente estatubatuar berriarekin. Oraintsu arte ikusitakoarekin, mundua amildegira eramaten ari den burugabekeria politikoa geratzeko esperantzari inork gutxik eusten zion. Trumpekeria nagusitu denetik, ordea, ilundu egin dira zeruko ostarte apurrak. 

Zer gertatzen ari da? Zer esku beltzek ukitu ditu

arrazionaltasunaren zutabeak?  Erantzunen bila gabiltzan bitartean, ordea, eguneroko borrokak segitzen du, zeharo garaituko ez bagaituzte eta ostiralean betiko joan zitzaigun Leonardekin batera kantatu beharko dugu aspaldiko "Haizea ari da hilobien gainetik. Laster etorriko da askatasuna"

Argazkiak: Tere Anda, El Mundo

MARRA GORRIAK

Badago Madrilen gobernua; beraz, hemen bake eta gero aintza. Ez da ezer gertatu, ez da ezer mugitu eta aurrerantz egin zitekeela uste genuenok ahoa bete hortz geratu gara, hamar hilabetetako desproposito erraldoiaren aurrean.

Hirurehun egun joan zaizkigu marra gorriez denetarikoak entzuten. Nork bereak jartzen zituen, zegokion eta ez zegokion esparruetan, hemendik ez naiz pasatuko ozen adieraziz, eta azkenean mapa politikoa irakurtezina geratu zaigu hainbeste arraiarekin. Inork ez daki ondokoak noraino eskaintzen duen zer eta labirinto itogarrian galduta ikusten ditut alderdiak, irabazlea barne.

Marra gorriek joko zelaia baldintzatzen dute . Niri ez zait sekula isolamendua gustatu, nahiz eta batzuetan osasungarri gerta daitekeela uste dezakedan. Baina garbi dago marra irmoek, denek, interkomunikazioa eragozten dutela.
Buru zurrunkeriak, beraz, oso langa gaindigaitza eraikitzen du jendartean eta horrek kalte besterik ez dakar. Zoritxarrez, gero eta esparru itsu gehiago ditugu gure inguruan, aske ibiltzea ezinaren hurrena bilakaraziz.

Argazkia: 123rf

HALLOWEEN VS. HOLYWIN

Defuntuen eguneko  bezpera itzul genezake Halloween izena. Bai, zelta jatorria omen duen ohitura horri nagokio, nire buru eskeman oraindik iragazi ezin izan dudan ospakizun inportatu ganorabakoari. Izpi katodikoetako hodien bilakaera finak sortutako tele aparailu magikoak usadio arrotz horren errealitatea sendotu du gure gizarte noragabean, eta ondorioz kontsumo ergela disparatu egin da.

Eta bere jatorrian ere kristautasunaren eta horren aurreko sineskerien arteko sinkretismo hutsa denari espainiar eliza katolikoaren sektorerik atzerakoienetatik Holywin bataiatu

duten ekintzarekin egin nahi diote aurre. Gehiegi nire ulermenerako!  Hobe litzateke pentsatuko balute nola erakar gaitzaketen hiritarrok modu naturalean, apal eta bizirik.

Ergelkeriari pitokeriarekin erantzutea esaten diot nik horri.  Errainu zerutiarrek sutsu erantzungo ei diote iluntasunaren erreinutik datorrenari eta ondorioa ... Zein izango ote da ondorioa? Garbi dago: alde bateko eta besteko txatxukeria.

ADISKIDEAK, METODOLOGIKOKI?

Aitortzen dut gaztea nintzela autolaguntzarako liburu bat erosi eta irakurri nuela. Bai, badakit hori ez dela bekatu baina egungo perspektibatik begiratuta, arina den arren hustzat daukat bizipen hura nire kontzientzian.

Hasi beharko nuen adierazten liburu guztiak  irakurlearen laguntzarako daudela eginda, modu batean edo bestean energia ematen baitute, zeinu eta intentsitate desberdinekoa bada ere. Baina, behintzat niri iruditzen zait, autolaguntzarako autodefinitzen diren liburuak jatorrizko bekatuarekin jaiotzen zaizkigu, sortzeko unean bertan markatuta.

Nik  hamazortzi urterekin erosi eta irakurri nuena Dale Carnegie amerikarraren "Cómo hacer amigos e influir en la gente" izan zen. Ordurako metodoaren asmatzaile dolarretan milioiduna betiereko deskantsuan zetzan, lur planetan utzitako hilkorrok adiskide eta adiskidetasuna hitzekin jolasten ginen bitartean.

Urteen eskarmentuak diostanez, ordea, adiskide eta adiskidetasuna ezin da buruarekin mugatu. Askoz gehiago da. Gaurko koordenadetara eramanda, adibidez, Facebookeko lagun guztiak ezin daitezke adiskide  izan. Eta hiru ehun orrialdetan adiskideak nola egin sartzerik balego pikutara joango litzateke pertsonaren nortasun erakuslerik bikainena: bihotzaren deiari segitu ahal izatea. Eta adiskideak bihotzekoak dira, ala ez dira adiskide izango.

Argazkia: JMVM

BAKEAZ TEORIZATZEN ARI

"Kantua neure buruari" obran Walt Whitman poeta amerikarrak zioen bakea eta jakintza lurreko gatazkez haratagoko ondarea direla. Lirikarako hain polit datorren aurreko hausnarketa eguneroko praktika zalapartatsuarekin nahasten denean errealitate gordinak harrapatzen gaitu eta, ni bederen, bat nator Whitmanekin, bakea eta jakintza balio ukiezinak diren arren gerra eta ezjakiteaten eraginpeko garroek nora daramaten samur neur baitaiteke.

Bakea arazo bihurtu zen gizakia mundura azaldu bezain laster, eta gizakiaren garapen integralerako oinarrizko osagaia dugun hezkuntzak ajeak ageri dizkigu, gero eta sakonagoak. Bakea eta hezkuntza elkarren ondoan doazen balioak ditugu.

Asteburuko irakurgaia izan dut "Populorum Progressio" entziklika, 1967an Pablo VI Aita Santuak sinatua. Vaticano II.aren ondorioetan egituratua,  bakearen gaineko eskubide unibertsalaz mintzo zitzaigun, gizarte desoreken kontrako ahotsa altxatuz. Ez naiz hain inozo eta badakit literatura eta praxia ez doazela normalean eskutik helduta; gauza bat da pulpitutik solidaritatearen aldeko hitzaldiak egitea eta beste bat garia banatzea. Baina, ene iritziz, bakea zer izan beharko litzatekeen ulertzen joateko Whitmanen idazkietan eta entziklika horren gisako dokumentuetan -ezin dut ahaztu Juan XXIII.aren "Pacem in terris"- murgil egitea ez letorkiguke gaizki. Behintzat, abiapuntu bertsutik aterako ginateke eskubide unibertsalaren bila. 

Argazkiak: JMVM