GARAIKOETXEA, ARRANTZALEKIDEA

Ezagutzen nautenek badakite nire aisialdietako ordu asko kainabera bat eskuetan ematen ditudala. Ordu goxoak bizi izan ditut arrantzan, nahiz eta sarritan esku hutsik etxeratu. Arrantzalearen helburua - nire kasuan, behintzat- ez da arraina, barne bakeari aukera ematea baino. Eta horretan inoiz ez dut zularik egin.

Kainabera eta gainerako tresnekin pilatutako eskarmentua zela eta, 1988an liburuxka bat idatzi eta argitaratu nuen: Amuarrantza. Eta libururako lankide maitagarri bat izan nuen, nirekin Uribarri Ganboako uretan orduak eman zituen beste arrantzale iaio batena: Karlos Garaikoetxea lehendakaria, Ajuria Enea jauregitik 1980-84 aldiko arratsalde batzuetan nire txaluparaino jauzi egiten zuena,  bere zaletasunaz gozatzeko gogoz. Eta liburua idaztea otu zitzaidanean aukerakoa iruditu zitzaidan sarrera idatz ziezadan.

Behean jarri dut Lehendakariaren idazkia, euskaraz egina. Lehen aldiz irakurri nuenetik harrapatu ninduten bere sentsibilitateak... eta euskara erabiltzeko trebetasunak.

Bitez lerro hauek, berriz ere nire miresmen publikoa aurkezteko, Lehendakart handia izan zen adiskide arrantzalearentzat.

 ====.====

Quienes me conocen saben que paso gran parte de mi tiempo libre con una caña de pescar en la mano. Han sido muchas horas felices pescando, aunque a menudo haya regresado a casa con las cesta vacía. El objetivo del pescador —al menos en mi caso— no es el pez, sino encontrar la paz interior. Y siempre he conseguido ese premio

Gracias a la experiencia acumulada con la caña y otras herramientas, en 1988 escribí y publiqué el libro “Amuarrantza” (pesca de la trucha). Y tuve un colaborador extraordinario para el libro, otro pescador experimentado que pasó horas conmigo en las aguas de Ullíbarri Ganboa: el Lehendakari Karlos Garaikoetxea, quien algunas tardes de entre 1980 y 1984 cambiaba el Palacio de Ajuria Enea por mi txalupa, deseoso de disfrutar de su afición. Y cuando decidí escribir el libro, pensé que sería una buena idea que él escribiera el prólogo. Y aceptó gustoso.

Traigo aquel texto del Lehendakari, escrito en euskera. Desde la primera vez que lo leí, me cautivaron su sensibilidad... y la habilidad de Garaikoetxea con el euskera.

Sirvan estas líneas para expresar una vez más mi admiración pública por el Lehendakari recién fallecido, gran amigo pescador.

ESPERANTZA ETA ILUSIOA

Aro desberdinetako esperantza eta ilusioak ezberdinak izaten dira. Jakina norbanakoaren baitan erro zaharreko bi sentimendu horiek bizi daitezkeela, baina denboraren poderioz mehetzen joaten dira iragarpen zalantzagarrizko itxaropen eta grinak, eta azkenik aldatu egiten ditugu berri batzuekin ordezkatuz.

 

Begira: arrantzan ateratzen naizenean amuarraina izaten dut helburu nagusia. Duela mende erdia (bai, berrogeita hamar urte baino gehiago daramazkit kanaberarekin!) ahalik eta piezarik handiena hartzea zen nire xedea. Eta esperantza neukan goizero marka berria jarriko nuela.  Horren ondorioz, ilusioa egiten zidan, arrain hura  labean ipinita, etxeko guztientzako otordu goxoa prestatzeak.

Amuarrainak desagertu egin dira nire ohiko arrantza tokitik eta beste arrain mota asko azaldu badira ere nire baitan haien gaineko esperantzak segitzen du bizirik, piezaren neurria bigarren planora igaro delarik. Esperantza daukat oraindik nire kanaberaren amuan inoiz amuarrainen batek tenk egingo duela. Berdin dit tamainak. Ilusioa ere desberdina da: nirekin batera argazki kamera eramaten dut txalupan eta amuarraina harrapatuko banu harekin pare bat erretratu atera ondoren ostera itzuliko nuke uretara, nire baitan esperantza eta ilusioa pizturik iraunarazi ahal izateko. Sasoien joan etorriekin aldatzen joaten direla dakidan arren.

 Argazkiak: JMVM