JOSE MARI SEDANO EUSKALTZALEA

Aramaion, 14-11-08an

Ostegun eguerdi elurtuan Gasteizko Santa Isabel kanposantutik itzultzen ari naiz etxera autobusez, Jose Mari Sedano adiskidearen gorpuari lur eman ondoren. Ziurrenik, izen horrek gutxi esango die blog honetako ohiko irakurleei, batez ere gasteiztarrak ez direnei. Jose Mari aspaldiko pertsonaia maitagarria, lagun zintzoa, nuen Gasteiz eta Arabako gizarte-paisaian. 

Jose Mari 1964an ezagutu nuen, buruz-buruko gure lehen topo egitea hamasei urte geroagora arte gauzatu ez bagenuen ere. Irrati uhinen bitartez izan nuen haren lehen berri, Radio Vitorian iganderoko arratsaldeetan emititzen zuen saioa Uribarri Ganboako nire etxean sintonizatzen hasi ginenean. "Euskal Jaia" bataiatu zuen bere ekarpen erakargarri hura, eta niretzat askatasunezko ahokada fresko suspergarria bilakatu zen irratsaioa, bizi genuen inguru gris ilun hartan. 

Jose Marik programatzen zituen euskal kanta eta euskarazko azalpenek Gasteizen ere mundu diferente bat sor zitekeela erakusten zuten igandero. Bazen itxaropenerako leiho bat! Handik zenbait urtetara, 1984ko otsailaren 19an hain zuzen, "Euskal Jaia"k lehen milagarren saioa bete zuenean, omenaldi bat eskaini zitzaion Jose Mariri Gasteiko Printzipal antzokian. Eszenategian Mikel Laboak euskal abeslarien eta, oro har, euskal kulturaren eskerrona luzatu zion, eta besarkada anaikorrean lotu ziren bi lagunak. Espektakuluari segitu zion bazkarian hitz egin behar izan nuen, eta Jose Mariri zuzendu nizkion hitzetan bere adore eta kemen arabarra nabarmendu nuen, eragozpen eta oztopo askoren gainetik defendatu baitzuen beti Araba euskaldunaren errealitatea. 

Elkarrekin emandako gure azken orduak iragan abenduaren 30ean izan ziren, Burgos aldean. Urrezko Zeledonen ohorezko presidentea zen eta txango batera gonbidatu gintuen. Astindu ederra eman genion oroitzapenetako arasari, ugari baikenituen elkarrekin jorratutako bizipenak, Jose Marik zuzentzen zuen "Gasteiz" urtekarikoak, esaterako. Urtetan eskatu zidan artikuluren bat idaztea. "Baina euskaraz" gehitzen zuen eskabidea telefonoz egiten zidanean.   

Euskaltzale arabar handi bat joan zaigu. Hazia erein zenuen, Jose Mari, uzta ziurtatuz. Eskerrik asko eta ikusi arte!

IRAILAK 26, DATA MAJIKOA

Duela hamabost urteko irailak 26ak bezala, aurtengoak ere oso astindu gozoa eragin du nire gogoan. Amak munduratu ninduen dataren bezpera  egun esanguratsua bilakatu da nire bizitzan, bizitzak berak lantzean behin eskaintzen dituen ustekabe ulergaitz horiengatik. 1999koan Aramaioko Seme Kuttuna eta aurtengoan Urrezko Zeledoia: bi errekonozimendu bikain, zinez eskertzen ditudanak, biak data berdinean eskuratuak, hamabost urteko tartearekin. 

Lehengo ostiralean Gasteizko Printzipal Antzokian esan nahi nuen eta esan nuenaren arteko eztarri-korapiloak eragotzi zidan ideiak garden transmititzea. Eta haietako funtsezkoena honako hauxe izan zen: berrogeita bi urteko kultura-ibilbide luzea bakarrik burutzea ezina gertatuko zitzaidan behar bezalako laguntzarik gabe, eta inorengandik baldintza gabeko sostengua jaso badut Edurne emaztearengandik izan da. Berari esker iritsi naiz Urrezko Zeledoiaren errekonozimendura. Horregatik berarekin eta aurten jaio zaizkigun bi bilobekin konpartitu nahi izan dut golardoa. Edurne alacantarra eta Urtzi arrasatearra dira gure txikitxoak eta ziur nago eurek ere maite izango dutela herri hau, euren aitonak egin duen bezalaxe.

Duela hamabost urteko izendapen hark lagundu zidan, itxuraz batzuek euren berrogeita hamarretan izaten duten sindromeari aurre egiten, zeharo bizigarria izan zitzaidala azpimarratuz, oso hamarkada emaritsua ahalbidetu baitzidan. Ziur nago oraingo honek ere, lan profesionaletarako erabateko etenarekin, irailak 27tik disfrutatzen ari naizen jubilazio osoko aroan bere eragin positiboa izango duela, eta bihotzeko lanarekin segituko dudala, auskalo noiz arte.

Gaiaz gehiago: http://txemax.blogspot.com.es/2014/06/errekonozimendua.html

Argazkiak. Ekain

ERREKONOZIMENDUA

Inoizko  ezustekorik handienetakoa eraman nuen iragan ostegun iluntzean, 2013ko Urrezko Zeledoia niri ematea erabaki zela adierazi zidatenean.   Ez nago ohituta halako ustekabeetara eta golardo hori urtero nori eskaini deliberatzen duen erakundeko lehendakariaren hitzak entzun ondoren sentsazio bitxi batek harrapatu ninduen.  "Shock" egoeran kulunkatu nintzen denbora luzexkaz: Egia ote? Ez al da nire irudimenaren jokaldi gaiztoren bat? 

Erdi zorabiatuta nuen oinarrizko zentzua pixka bat berreskuratuta gero, niri gertatzen ari zitzaidala baieztatu nuen. Eta orduan hamaika bider hamaika oroitzapen txar saskira jaurtiki nituen, bizi ari nintzen une goxoari intentsitate osoz heldu behar niola konbentzituta. 

Lau hamarkada luzeko lana giza kolektibo batek aintzakotzat hartu duela ikusteak gogo-bateriarako adore berria ekartzen du, lan horren bidez nor beraren satisfazioa eta gizartearekiko konpromisoa betetzea besterik bilatu ez duen edozeinentzat. Eta nire kasuan sobera ordaindutzat ematen dut nire burua gasteiztarrek eskaini didaten errekonozimendu honekin.

Bide berdintsutik segituko dudala agintzen diet hiritarrei, dagokidana ahalik eta hoberen egiten. Bihotzez.