INDAR LOTZAILEAK BIZIRIK

Urteak aurrera doaz eta ez zara bizitzaren abiaduraz konturatzen atzera begira jarri arte. Eta sumatzen duzu iraganean utzitako horrekiko distantzia gero eta handiagoa dela egunetik egunera, eta bizi izan dituzun sentimenduak biltegi ikusezin batera mugitu direla, non zure bizitzako film osoa gordetzen duzun. Baina, badira une eta zirkunstantzia egokiak gordailua hankaz gora ipintzeko, eta orduan konturatzen zara sentimendu haiek bizi-bizirik daudela, denboraren joanak ez dituela amatatu.

Berrogeita hamar urte dira unibertsitate karrera amaitu genuela - elkarrekin egin genuen tartea baino hamar bider gehiago- eta lehengo astean efemeridea ospatzeko elkartu ginen ikaskide ohiok. Eta gutariko bakoitzak orbain fisikoak nabarmenki luzitu ditugun arren, egiaztatu ahal izan da taldean ditugun portaerak bere horretan mantentzen direla, lehen bezala batzuekin eta besteekin nork estimu eta maitasun maila diferenteak erakutsiz. Betiko indar lotzaileari eutsi diogu, eta horrek talde-nortasun txiki bat eman digu. Gutxi ez dena, baliotsua alperrik galtzeko hain zaleak garen une hauetan.

FUERZAS COHESIONADORAS VIVAS

Pasan los años y te das cuenta de la velocidad de la vida solo cuando miras hacia atrás. Y notas que la distancia a lo que has dejado en el pasado aumenta día a día y que los sentimientos que has vivido se han movido a un almacén invisible en el que guardas toda la película de tu vida. Pero hay momentos y circunstancias adecuadas para poner el depósito patas arriba, y entonces te das cuenta de que esos sentimientos están vivos, que el paso del tiempo no los ha apagado.

Hace cincuenta años que terminamos la carrera universitaria y la semana pasada nos reunimos para celebrar la efeméride. Y a pesar de que cada uno/a de nosotros mostramos claramente las cicatrices físicas adquiridas en el camino andado, se ha podido comprobar que los comportamientos que había en el grupo se mantienen, mostrando unos y otros, como antes, diferentes niveles de estima y afecto para con los compañeros. Hemos conservado la fuerza cohesionadora de siempre, lo que nos ha  proporcionado una pequeña identidad de grupo. Que no es poco, sobre todo en estos momentos en que se es tan aficionado a menospreciar los elementos por los que merece la pena vivir. 

Argazkia: JMVM

MENDE ERDI BATEN ONDOREN OSPATU

 

Badirudi atzo izan zela eta mende erdia igaro da. Ez dut eguna zehazki gogoratzen, baina 1972ko ekainaren lehen astean geunden. Goizeko lehen orduan izan nuen karrerako azken azterketa. Merkataritza-zuzenbideko ahozko proba zen, Antonio Elosegi irakasle bikain eta pertsona onarekin. Hamar-hamabost minutu izan ziren. Azkenean, Elosegik bostekoa ematearekin batera, eszenatoki berri bat agertu zitzaidan, aurreko bost urteetan erabilitakoaren guztiz desberdina.

Hura ez zen puntu eta segituko abagunea. Bizitza-egitarauak zerumuga berria aurkezten zidan, ibilbide zigizagatsuarekin, eta halako beldur eszeniko batek harrapatu ninduen, ibili beharko nukeen bidearen hurrengo bihurgunea argi ikustea eragozten zidana. Garbi neukan, ordea, ordura arte ibilitakoaren azken geltokiak agurra eskaini zidala. Eta maleta eta lagun desberdinekin jarraitu behar nuela martxa. Ezin nion helburu berriari aurreko eskemekin ekin.

Berrogeita hamar urte eman dira ordudanik eta oraingo nire itxaropenak koordenada desberdinetatik igarotzen dira, garai hartan - urruti edukitzeagatik, nonbait- imajinatu ere ezin nituenak. Horrek baieztatzen dit apurtxo bat gutakoak garela, eta gainerakoa etengabe jipoitzen gaituzten zirkunstantzietakoak. Gainera, gutxi bailitzan, denboraren joanak ez gaitu jakintsuagoak egiten, zaharragoak baizik.

Baina badakizu zer? Honaino iritsita, bost axola niri!. Eta pozez beterik, aste honetan ospatuko dut unibertsitate karrera duela mende erdia amaitu izana, orduan ez bainuen presarekin astirik izan.

Argazkia: Ekain

NI, ZER IZANGO NAIZ?

Handitzen nintzenerako nire iragarpenak ez nituen handitu nintzen arte ezagutu. Esan nahi dut ez ninduela sekula ezelako bokaziok erakarri eta nire lanbidetik nondik bideratuko nintzen ezezaguna izan zitzaidan 1967ko irailaren goiz eguzkitsu batean ESTEn matrikulatu arte. 

Irakurgai aproposak erabili nituen arren - oraindik, adibidez, nire bibliotekan daukat "Yo qué seré" liburuxka, teorian behintzat bokazioa aurkitzen nerabeoi lagungarri gertatu behar zitzaigun gida- itsu moduan ibili nintzen nirea topatzen. Nahiz eta denetariko pistak eskaini zizkidan liburu hark nirekin ez zihoan nire burua apaiz, mediku, ingienari, negozio gizon, epaile, maisu ... bilakatzea, testuaren egileak aztertutako profesio batzuk aipatzearren.

Bitxia da, erregimen faxista militarista pairatzen bagenuen ere, liburuak ez zuela pistarik ematen militarra edo politiko bihurtzeko ezinbesteko nolakotasunez. Arrazoia da, zirkulu itxi haietarako bokazio baino gehiago kaudilloaren bedeinkapen sakrosantoa behar zela, eta hori ez zen liburuetatik eskuratzen. 

Gaurko gaztetxoek militar eta politiko bilakatzeko aukerak eskura dituztela ikusita, argiagoa al da orain horien balizko "Ni, zer izango naiz?" zalantzagarriaren erantzuna?