ZE KOLOREKOA DA ESPERANTZA?

 

Machiavelok gerraren arteari buruzko tratatua idatzi zuen, gatazka armatuen gaineko betiko eztabaida alferrei italiarrak burutu ekarpenik sakonenetako bat bezala. Sakon hitza erabili dut, nahiz eta ziurrenik korapilatsu beharko nukeen idatzi. Aurkariek harrapakinak banatzean adostasunik ez dagoenean sortzen dira gerrak beti. Irakurtzen ari zaren hau idatzi  xume ez baizik lizentziatura edo doktoradutzako tesi bat izan balitz, orri-oinean jarriko nuke: vid. Ukrainan edota Gazan gertatzen ari denaz publikatutakoa.

“Printzea”ren autoreak zioen gerra beharrezkoa dela legezkoa bada. Bikain! Gatazkan dauden alderdientzat beti dago beharra, eta, beraz, legezkotasuna bermatuta daukate tiroka hasi aurretik. Ez dirudi oso zaila  denik legeak egokitzat hartzea gatazka. Horri gehitzen badiogu aipatu berri dugun obran dioela gizonak eta emakumeak gaiztoak direla berez, eta onak balira bezala jokatzen badute interesatzen zaielako dela... gatazka armatuaren konponbidea ez da existitzen. Konfrontazioaren hazia beti izango da, agerian edo ezkutuan, aldeetako norbaiten galerarik txikienean borroka-zelaian ernetzeko irrikan.

Aplika dezagun aurrekoa egungo auzi mingarrietara eta ondorioztatuko dugu zein kolorekoa den etorkizuna. Benetan, ez dakit zergatik margotzen den berdez esperantza.

Argazkia: Ekain

ESPERANTZA ETA ILUSIOA

Aro desberdinetako esperantza eta ilusioak ezberdinak izaten dira. Jakina norbanakoaren baitan erro zaharreko bi sentimendu horiek bizi daitezkeela, baina denboraren poderioz mehetzen joaten dira iragarpen zalantzagarrizko itxaropen eta grinak, eta azkenik aldatu egiten ditugu berri batzuekin ordezkatuz.

 

Begira: arrantzan ateratzen naizenean amuarraina izaten dut helburu nagusia. Duela mende erdia (bai, berrogeita hamar urte baino gehiago daramazkit kanaberarekin!) ahalik eta piezarik handiena hartzea zen nire xedea. Eta esperantza neukan goizero marka berria jarriko nuela.  Horren ondorioz, ilusioa egiten zidan, arrain hura  labean ipinita, etxeko guztientzako otordu goxoa prestatzeak.

Amuarrainak desagertu egin dira nire ohiko arrantza tokitik eta beste arrain mota asko azaldu badira ere nire baitan haien gaineko esperantzak segitzen du bizirik, piezaren neurria bigarren planora igaro delarik. Esperantza daukat oraindik nire kanaberaren amuan inoiz amuarrainen batek tenk egingo duela. Berdin dit tamainak. Ilusioa ere desberdina da: nirekin batera argazki kamera eramaten dut txalupan eta amuarraina harrapatuko banu harekin pare bat erretratu atera ondoren ostera itzuliko nuke uretara, nire baitan esperantza eta ilusioa pizturik iraunarazi ahal izateko. Sasoien joan etorriekin aldatzen joaten direla dakidan arren.

 Argazkiak: JMVM