IRAILAK 26, DATA MAJIKOA

Duela hamabost urteko irailak 26ak bezala, aurtengoak ere oso astindu gozoa eragin du nire gogoan. Amak munduratu ninduen dataren bezpera  egun esanguratsua bilakatu da nire bizitzan, bizitzak berak lantzean behin eskaintzen dituen ustekabe ulergaitz horiengatik. 1999koan Aramaioko Seme Kuttuna eta aurtengoan Urrezko Zeledoia: bi errekonozimendu bikain, zinez eskertzen ditudanak, biak data berdinean eskuratuak, hamabost urteko tartearekin. 

Lehengo ostiralean Gasteizko Printzipal Antzokian esan nahi nuen eta esan nuenaren arteko eztarri-korapiloak eragotzi zidan ideiak garden transmititzea. Eta haietako funtsezkoena honako hauxe izan zen: berrogeita bi urteko kultura-ibilbide luzea bakarrik burutzea ezina gertatuko zitzaidan behar bezalako laguntzarik gabe, eta inorengandik baldintza gabeko sostengua jaso badut Edurne emaztearengandik izan da. Berari esker iritsi naiz Urrezko Zeledoiaren errekonozimendura. Horregatik berarekin eta aurten jaio zaizkigun bi bilobekin konpartitu nahi izan dut golardoa. Edurne alacantarra eta Urtzi arrasatearra dira gure txikitxoak eta ziur nago eurek ere maite izango dutela herri hau, euren aitonak egin duen bezalaxe.

Duela hamabost urteko izendapen hark lagundu zidan, itxuraz batzuek euren berrogeita hamarretan izaten duten sindromeari aurre egiten, zeharo bizigarria izan zitzaidala azpimarratuz, oso hamarkada emaritsua ahalbidetu baitzidan. Ziur nago oraingo honek ere, lan profesionaletarako erabateko etenarekin, irailak 27tik disfrutatzen ari naizen jubilazio osoko aroan bere eragin positiboa izango duela, eta bihotzeko lanarekin segituko dudala, auskalo noiz arte.

Gaiaz gehiago: http://txemax.blogspot.com.es/2014/06/errekonozimendua.html

Argazkiak. Ekain

ERREKONOZIMENDUA

Inoizko  ezustekorik handienetakoa eraman nuen iragan ostegun iluntzean, 2013ko Urrezko Zeledoia niri ematea erabaki zela adierazi zidatenean.   Ez nago ohituta halako ustekabeetara eta golardo hori urtero nori eskaini deliberatzen duen erakundeko lehendakariaren hitzak entzun ondoren sentsazio bitxi batek harrapatu ninduen.  "Shock" egoeran kulunkatu nintzen denbora luzexkaz: Egia ote? Ez al da nire irudimenaren jokaldi gaiztoren bat? 

Erdi zorabiatuta nuen oinarrizko zentzua pixka bat berreskuratuta gero, niri gertatzen ari zitzaidala baieztatu nuen. Eta orduan hamaika bider hamaika oroitzapen txar saskira jaurtiki nituen, bizi ari nintzen une goxoari intentsitate osoz heldu behar niola konbentzituta. 

Lau hamarkada luzeko lana giza kolektibo batek aintzakotzat hartu duela ikusteak gogo-bateriarako adore berria ekartzen du, lan horren bidez nor beraren satisfazioa eta gizartearekiko konpromisoa betetzea besterik bilatu ez duen edozeinentzat. Eta nire kasuan sobera ordaindutzat ematen dut nire burua gasteiztarrek eskaini didaten errekonozimendu honekin.

Bide berdintsutik segituko dudala agintzen diet hiritarrei, dagokidana ahalik eta hoberen egiten. Bihotzez.

ATERA ZAITEZTE KALERA!

Iragan asteko albistegia beteta gertatu da hainbat eta hainbat berrirekin. Kolore anitzeko jazoerak izan dira eta hausnarketarako motibo asko eskaini dizkigun arren albiste batekin geratzen naiz.

Francisco Aita Santuak Brasilera buruturiko bidaiak lerro ugari idazteko bidea eman du. Munduko Gazteriaren Topaketak izan dira Rion eta duela bi urte Madrilen Benedicto XVIren agindupean egindakoekin alderatu nahi izan dut. Bi diskurtso guztiz diferenteak izan direlakoan nago. Duela gutxi idatzi nuen Francisco oraindik inkognita bat dugula. Denbora behar da edozeinen  aktibo eta pasiboa kritikatu  aurretik eta Vatikanoko oraingo buruari  denbora tarte bat utzi behar zaio, eliza katolikoa norantz daraman behar bezala  epaitzeko. 

 

Madrilen abortu eta eutanasiaren inguruko hitzak izan zituen Benedicto XVI.ak gazteentzat. Franciscok, berriz, gazteei euren elizbarrutiak iraultzea eskatu zien, kalera ateratzea eta elizaren zimenduak astintzea. "Eliza ez bada kalera agertzen ONG bilakatzeko arriskutan dago" azaldu zien.

 

Kalera atera behar du elizak, bai, bere aztura eta jantzi zaharkitu bezain ozpinduak ahaztuz. Kalera atera, zanpatuekin, baztertuekin, pobreekin eta gizakien zein herrien arteko elkartasunean sinesten dutenekin batera aritzeko. Hitzetatik egiteetara  igaro behar du elizak, ilunpeko praktika ustelgarrietatik urrun. Irakatsi behar du ereduarekin, premia material eta izpiritualean daudenei eskua luzatuz, injustiziak epelkeriarik gabe salatuz eta guztientzako elizaren ateak zabalduz.

 

"Bazter ditzagun elizan mundukeria, erosokeria eta klerikalismoa, eta goazen kalea iraultzera" planteatu zien Franciscok gazteei, zer entzuten ari ziren sinetsi ere ezin zuten gotzain eta egiturako pieza obsoletoen aurrean. Orain arte, bederen, itxaropenean ereiten ari da Jorge Mario Bergoglio. Jasoko al du uzta?