GIZATERIAZ APOSTATATZEA

Ezin ditut imajinatu Gabonak Gazan.  Zerbitzatzen dizkiguten irudi krudelen zurrunbilo eroan sartuta ezin dut asmatu nola prestatuko duten, kristau tradizioaren arabera eskualde horretan Jesus jaio zeneko egunaren ospakizuna. Duela 2000 urte inguru bere jaiotza Herodes jazartzaile batekin jada mingarria izan bazen, ez nioke panorama hoberik iragarriko Netanyahu batekin, edozertarako prest dagoena mundu osoaren isiltasun eta buru-elbarritasunak lagun. Gaur egun nazioarteko harremanak nahasten dituen politikak ez luke inor mundura etortzea utziko, israeldarrak deseroso jarriko lituzkeen ezer gidatzeko.

Gaurkoa data ahaztezina izango da bakearen eta elkartasunaren alde garenontzat. Zoritxarreko mundu hau interes ekonomikoek soilik mugitzen dutela egiaztatzeak, kalbario honetan jarraitzeari uko egitera eramaten du. Autokonplazentzia eragindakoa, onura ekonomikoa sortzen ez duenarekiko mespretxua eta besteen zoritxarren aurreko damurik eza arrazoi nahikoak dira gizateriaz apostatatzeko.

Ez al dago irtenbiderik?

Argazkia: Ekain

OROIMEN LABURRA, HOBE ?

Nire oroimenaren luzera, ingurukoek diotenez, gero eta
txikiagoa da, oraindik arrainena izatera ailegatu ez bada ere. Nire aldetik, berriz, saiatu egiten naiz ariketa eragingarriak burutzen eta autodefinidoekin entretenitzen naiz eguneko ordubetetxoren bat inbertituz  endekapen-prozesuari galga ipini guran.

Eta oroimenari eusteko ariketen liburutxo bakar batean ere gaia agertu ez zaidan arren, argi eta garbi gogoratzen dut 1967ko ekaineko  lehen astean arabiarren eta israeldarren arteko tximist-gerraren irakurketarekin entretenitzen nintzela, Moshe Dayan batekin, ia-ia  nire heroi partikularra izatera heldu zena.

Denboran atzera egiten dut, eta historia sakratua irakurtzen ikusten dut neure burua, Moises batekin, egiptoarrak akabatzen dituena,  ziur aski Assuan baino lehenagoko presaren bat nahita haustearen ondorio izan zena, eta, beraz,  haiek hilda, agindutako lurra okupatzen dute judutarrek, jabetza eskriturarik gabe.

Handik honantzeko milaka urtera, eta neuronak bizirik mantentzeko inongo eskuliburutan agertu beharrik gabe, protagonistei buruzko berriak zerbitzatzen zaizkigu, eta, benetan, arima uzkurtu egiten zait halako izugarrikeriaren aurrean. Eta konturatzen naiz oroimenak goibel eta itxaropenik eza sorrarazten duela, eta ziurrenik arrainek ez dutela horrenbeste sofrikariorik.

Argazkia: BBC