HEGAZKINAK EZ DIRA IZARRAK

Behinola idatzi dut txoko honetan plazer handia dudala udako gau sargoritsu eta argietan lorategian lo egitea. Sentsazio ikaragarri dardarazlea bihur dakidake, gorantz begira, keinuka dabilzkidan izarren diosalari barnetik erantzutea eta haien erreakzioa asmatzea. Izan ere, milioika kilometrotara dagoen puntutxoari pentsamendua luzatzeak itzulian denetariko erantzunak ekar ditzake, jakina, nor beraren apetaren araberakoak. Tranpa egin diezaioket, beraz, izarrari eta hain justu horregatik bilaka daiteke ariketa kilikagarria.

Bart, ordea, izarrei ez baizik dozenaka igaro diren hegazkinei erreparatu diet. Eta jokoari ekin diot.  Euren norabide eta zihoazen alturaren arabera kalkulatzen nuen nondik zetorren aparailua eta zein nolako asmok mugitzen zituzten bidaiariak altzairuzko txori hartan joateko. Gehienak, pozik,  oporretara joaten ari ziren, Norvegiako fiordoak, Kanarietako hondartzak eta, apalagoak, Bartzelona edo Galiziako inguruetara. Beste batzuek berriz,  ospitaleko hoztasunean gaixorik dagoen senitarte bat ziurrenik azken aldiz ikustea zuten xedea; goibel gertatzen ari zitzaien hegaldia. Baziren, banaka batzuk, ez asko, merkatal operazio bat ixtera zihoazenak; irabaziekin zer egin pentsatzen ari ziren. Eta abar. Okertu egin nintekeen igarpenetan, hori bai, baina ez zuen logikarik nire buruarekin tranpatan ibiltzeak.

Izarrekiko pentsamenduak dira zirrara sortzen dutenak. Politenak. Arriskutsuenak.

IZARRETAN BARRENA

Udako gau epeletan gorputz eta izpirituari une goxoak bizitzeko  aukera ematen diet: etxeko lorategian etzan eta nire gaineko zeru infinitoari geratzen naiz begira, loak betazalak itxi arte. Plazera, aizu. Ezta Hawkingek ere, izar eta zulo beltzen gaineko bere teoria guztiekin, lortuko ez duena. 

Hitzekin deskriba ezin daitekeen sentsazio dultzeak espazio erraldoitik garraiatzen nau eta nire txikitasun nanoaz jabetzen naiz. Ahaleginak egiten ditut izarrik txikiena antzemateko eta segundo batean milioika kilometrotako bidaia burutzen dut, itaunak bata bestearen ondoan datozkidan bitartean.  Argitxo hura zer arraio den, zer distantziara dagoen eta zergatik ikusten dudan galdetzen diot, besteak beste, nire buruari. Eta naizen begiraleren saiakera horretako azken galderak hotzikara puntu bat jartzen dit bizkar hezurrean: izango al da izar urrun hartan nire moduko besteren bat lur planetari buruzko antzerako zalantzak dituena? Bertigoa. 

Gizon-emakumeok lur azalera agertu ginenetik egon gara izarrez liluratuta. Eta berezko gure ezgaitasunaren ondorioz, galdera berdinei erantzun diferenterekin ihardetsi diegu. Egiatasun ilun horrek, ordea, ez nau kezkatzen, ihardespenik gabeko galderak gizakion ezinbesteko gogo-eusletzat baititut, zorabio animikoak sorraraz ditzaketen arren. Nahiago dut ezezagunaren aurreko bertigoa isiltasun alienatzailearen zarata baino.

Argazkiak: wikipedia, wallpaper.net