ZENBAT ALDIZ IGO BEHARKO DU?

Berrogei urte eman dira Tellamendiko gurutzeaz lehen aldiz idatzi nuenetik. Bihotzetik eta suminduaren saminetik sortutako hitzak ziren urtarrilaren leheneko arratsalde urruti hartan burura zetozkidanak, eta idazteko makinaren teklek ezin zioten ideietako jario beroari segitu. Gaizkile uniformatu batzuek -inoren aginduetara edo euren kabuz ari ote ziren berdin dio- Tellamendiko tontorrean 1935tik ageri zen askatasunaren sinboloa hankaz gora bota zuten, herri oinaztuaren suspertzeak amorratuta, nonbait. Eta gizartearen indar aldarrikatzaileak ikur hura ostera jaso ondoren, beste askorekin batera, haraino igo nintzen, artean urtebete ez zuen semea motxilan hartuta.

Berrogei urte geroago, urteko azken egunean, Tellamendira

itzuli naiz, besteak beste bi urteko bilobarekin -bere aitak (nire seme hark) motxilan eramanda, herriaren gogoa ezin dela polboraz suntsitu eta aurrera egiteko indarrak bizirik dirauela argi eta garbi lau haizeetara adierazteko.

Gurutzeak bere edertasuna zerakuskigun bitartean,  tontorrera iritsitakoongan emozioak hartzen zuen toki, 1977an bezala. Baina orduan egin ez nuen itauna planteatu nion nire buruari iragan larunbatean: zenbat aldiz igo beharko du nire bilobak Tellamendira, bertan gurutzea jarri zutenen ametsa gauzatu aitzin? Erantzuna, hainbatetan lez, haizean dabil.

Argazkiak: JMVM

JAVIER ARANBURU, BETI ARTE!

Aranburu, notak hartzen, Arrasateko Udal pleno aretoan, 1979.12.06

Bi maisu izan nituen  nire kazetaritza-ibilbideko hastapenetan. Lehena Luis Alberto Aranberri "Amatiño" Zeruko Argiako bere "Zenbat gara" sailaren bitartez eta bigarrena berriki hil den Javier Aranburu hondarribiarra. Javier teoriaren irakaslea izan zela esan nezake, eibartarrari ofizioko praktikaren ildo malkartsutik aurrera egitea zor diodan bitartean.

Aranburuk teoriaren ezkutuetatik bideratu ninduen Deia egunkariaren 1977ko aurreneko urratsetan, alde batetik lankideentzat eratu ohi ziren ikastarotxoetan eta, bestetik, nire eskabideei  espresuki eskainitako klase partikularretan. Oraindik  paper zaharren artean gordetzen ditut  apunte gisa Javierren zientzia ekarpen haiek. Jakina, berrogei urte luzeko eskarmentuan kazetari erreferente gehiago izan ditut baina hasiera lanbrotsu hartako bi argi dorreak aipatutakoak gertatu zitzaizkidan.

Javier Aranbururekin adiskidetasuna landu ahal izan nuen gero. Euskalgintzaren entramatuko toki askotan izan ginen kideak eta berarekiko nire miresmena azaldu nion sarritan. Pieza osoko gizakumea genuen, kazetari fin eta langilea.  Eskola zaharrekoa izan arren  kazetaritzaren eboluzio etengabera zegoen abonatua  hondarribiarra, osoko profesionaltasuna erakutsiz.

 Euskal kazetaritzaren historian leku nabarmena irabazi zuen berezko merituz Javier Aranburuk. Berarekin zerbait ikasi genuonoi dagokigu Javierren balioei aukera ematen segitzea, kazetaritzaren oinarrizko elementuak ahaztu ez daitezen. Kazetaritza berriko hainbat profesionalek duintasuna zer den ez dakitenean Javier Aranbururen ikasgaiak praktikara eraman beharrezkoagoak ditugu, profesioaren etika deontologikoan sinesten jarraitu ahal izateko. Beti arte, Xabier!