FUNTZIONARIOAK

Gaurkoarekin ehun berri bati ekiten diot blog honetan...

Bihotz barrenean labankada bat jasan berri duen lagun batekin gosaldu dut gaur goizean: laneko nagusiak esan dio enpresan aritzeari utzi behar diola. Nire lagunak berrogeita hamalau urte ditu eta hogei zituenetik gizarte segurantzan kotizatzen ari da. Orain langabezia estatistikari gehituko dio bere zenbakiak. “Tristea da -esan zidan kafe ketsu baten aurrean - kalean nagoela, eta bitartean nire nagusi ohiaren emazteak eta semeak hilabete asko daramatzate gaixotasun bajan enpresa berean”

Absentismo tasak izugarri hazi dira lan munduaren etorkizuna oso argi ez duen gizartean. Lan-merkatuaren ikuspuntua argitzen den bitartean –hori inoiz gertatzen bada– badirudi gazteek funtzionaritza bidearen aldeko apustua egiten dutela. Joera argi baino argiagoa da. Hau da, “aita estatuak zainduko gaitu” Horixe da gehiengoaren pentsamendu isila… eta ez hain isila. Eta, noski, estatua beraientzat gainontzeko herritarrok gara, aurrekontuen zenbatekoa -haien soldatak barne- ogasunaren kutxarako gure derrigorrezko ekarpenarekin sustatu behar dugunok. Azpimarratzen dut badirela gazte asko direla horrela pentsatzen ez dutenak,  eta enplegu librearen mundu nahasiari erantzukizun osoz ekiten diotenak.

Bilakaera teknologikoak nora eramango gaituen ez dakigun bitartean, enpleguaren inguruko ziurgabetasuna hazi egingo da, lanpostuen lekualdatzeak eraginez... kontratazioaren prekarietatea dela-eta gero eta sektore gatazkatsuagoetara. Horregatik, gazteek, historiako prestakuntza mailarik altuenarekin, funtzionario izateko borrokatzen dute.

Argazkia: Ekain

GORROTOZKO DELITUTIK HURBIL

 "Norekin hitz egiten ari naiz?" Horixe jakin nahi dut, edozein zentro publikora jotzen dudanean atenditzen nauen pertsonak izen-abizena baitauka, eta berak nirea dakien bezalatsu nik ere harena ezagutzeko eskubidea dut. Lotsagarria da erakunde publikoetako enplegatu asko eta askorengandik administratuok -ogasun beharrarekin zintzo betetzen dugunok- pairatzen dugun tratua.

Haserretu egiten naiz —zu baino gehiago sentitzen direnen helburuetako bat dela uste dut— soldata ordaintzen diegun pertsona aurkeztezin horietako batek mespretxu aurpegiz begiratzen didan bakoitzean,  bere txakurrarekin erabiliko ez lukeen tonu batean hitz batzuk botatzen dizkidan bitartean. Eta ez dut ezer esan nahi telefono bidezko arretari buruz: tratuak mespretxuzko eitea hartzen du.

Bada, beraien izen-abizenak eskatzea erabaki dut, euren kontrako salaketa jarri behar badut... gorroto delitu batengatik, horixe erakusten baitute beren axolagabetasun pozoitsuaren bidez. Kasta sailkaezina sortu dugu, eta nire adinean ez nago prest edozein txatxuk bizitza ozpin diezadan.

(Aurrekoa adierazita, aitortu behar dut, begirunez hartzen nauten zerbitzu publikoko zenbait enplegatu ezagutzen ditudala)

Argazkia: www.urtkintz.com

FUNTZIONARIOAK EUSKALDUNTZEN

Irakurri berri dugu zer nolako porrota izan duen euskal administrazioetako funtzionarien azken deialdiko azterketak, euskararen profila dela eta. Dirudienez, 814 langiletatik 71 bakarrik salbatu dira hondoratze orokorretik.

Hor ibiliko da orain, HAEE-IVAP deskalabruaren arrazoiak aurkitu guran, eta ziur nago bat baino gehiagorekin egingo duela topo. Agian egunen batean azalduko digute euren iritzia.

Dena den, nik uste dut arazoa estrukturala dela. Herri diglosiko batean, egoera diglosikoa pairatzen duen hizkuntza ahul batekin, gero eta ageriago geratzen ari zaigu euskararen etsairik handiena barruan dugula. Hizkuntza-aluminosis litekeen bizio ezkutu (?) bat gure gizarte eleanitzaren (?) egitura arriskutan jartzen ari da. Noiz arte iraun ahal izango du, eraikina lurreratu aitzin?

Euskal administrazioetako funtzionarioak, gizarteko edozein hiritarrekin bezala, mota desberdinetakoak ditugu, nor beraren sentimendu eta pertenentziaren kontzeptuaren arabera. Eta ni nago, euskal administrazioan halako sailkapena egin daitekeelakoan:

a) Euskaldunen kolektiboa: berez euskara erabil dezakete.

b) Euskaldun ez direnen kolektiboa, baina “vasco”tzat daukate euren burua: ahaleginak egingo dituzte euskalduntzeko. Ez da azken emaitza ona bermatzen.

c) Euskaldun ez direnen kolektiboa, eta “español”tzat daukate euren burua: ez dute ahaleginik egingo euskalduntzeko. Españolak eta, gainera, alperrak baldin badira, aprobetxatuko dituzte IVAPen ikastaroak, lanera ez joateko. Bermatzen da azken emaitza txarra.

d) (bere inportantziarengatik, ehuneko hutsala) Euskaldun ez direnen kolektiboa, eta euren burua “español”tzat eduki arren euskara ikasten dutenak, erabiltzeko asmoarekin. Ez da azken emaitza ona bermatzen. Txalotzekoa da, dena den, ahalegina.

Ez al zaizue gertatu, administrazioetako langile batengana joan (berdin dit espezialitatea) euskaraz galdetu zerbait eta “a mí en español” mehatxatzaile batekin erantzuna jasotzea?