Badira urte batzuk Carlos Ortiz de Zarate
ezagutzen dudala, eta adiskidetasun sendoa eraiki dugu. Gure landa-iragana
aztertzeko eta testuinguru zein egitura sozial ezberdinetako eguneroko
errealitateei buruzko erantzunak bilatzeko dugun zaletasun partekatuak elikatu
du harreman hori. Carlos maila goreneko etnografoa da, eta argi eta garbi
erakutsi du gure iraganari buruz duen esperientzia eta ezagutza. Komunikatzaile
bikaina ere bada eta horren lekuko dira bere liburuak eta berak zuzendu eta
sustatutako aldizkariak.
Udan
Carlosek bere azken liburua oparitu zidan, eta asko gozatu dut harekin.
*Aizkorri: Tradiciones y Leyendas* du izenburua; egileak ondo ezagutzen duen
Euskal Herriko eremu bati buruzko deskribapenen bilduma da, bertan egin
baitzuen bere eliz-lanaren aldi bat. Oparia jaso ondoren aipatu nion bezala,
Don José Miguelek beti gomendatzen zuen tratatu zientifikoetan "gune
berdeak" txertatzea; horri esker askoz errazagoa baita edukia ulertzea eta
liseritzea. Eta egileak maisuki uztartu ditu bi arloak.
Carlosek berriro borobildu du bere jomuga. Eta
pozten naiz… irakurlearengatik. Galdetzen diot neure buruari liburu hau
argitaratzeko gai izango ote zen Gasteizko gotzainak duela bost urte hiriburuko
parroko-lanetatik kendu eta «probintzira» bidali izan ez balu. Koldo
Larrañagaren kasua datorkit gogora; behinola, behartsuak eta baztertuak
defendatzeagatik iragan mendeko berrogeitamarretan biziarteko zigorra jaso zuen parrokoa, alegia. Garai hartako
Arabako gotzainaren erabaki hari esker, euskal kulturak zinemagile, ikertzaile
eta sustatzaile aparta irabazi zuen.
Neure interes propioari begira, beraz,
Elizaldek zu ahaztea espero dut... horrela, zure artzain-lana eta gure
kulturarekiko duzun grina uztartu ahal izango baitituzu. Barka iezadazu hori
opa izateagatik.
