ORTZADAR

 

Errioxa aldean Ortzadar komunitatearen jarraitzaileek zer esan ugari eman dute duela zenbait aste, kideen ohiko bilkura horietakoa izan dela eta. Inoiz idatzi dut zertxobait komunitate horren inguruan, Emilio Fiel bere guru ohia  hurbildik ezagutzeko aukera izan bainuen nire gaztaro gordinean, bera eta biok Alfredo Tamayo jesuitaren ikasleak ginela. Ordudanik berrogeita hamar urte baino gehiago eman dira.

Badakit Emiliok aspaldi egin ziola  uko ortzadarkide izateari, desengainatua, nonbait, berezko bere predikuarekin. Eta ametsen bidezidor arriskutsutik abiatu zen gero, mundu onirikoa exploratzeko Freud eta Jungen teoriez haratagoko postulatuetan zut, bosgarren dimentsioaren ahalmenaz konbentziturik. Azkenean, ene ustez, barne ideia berdintsuen eskaileretatik gora egin zuen predikatzaile donostiarrak, bere jarraitzaile (bezero)ei auskalo zein nolako bertuteren bitartez batek dakien norako bidaia-txartela ahalbidetu asmoz.

Ortzadar komunitatea txiki geratu zitzaion -beharbada ezerosoa barne kontraesanetan- eta mundu  berri bat eraiki zuen beraren inguruan, ortzadarretik ez hain urruti, eta utopia guztiak ahaztuta,  inora ez daraman bidera gonbidatzen ditu orain ere, duela mende erdi bat bezala munduaren etengabeko birei aurrez-aurre begiratu nahi ez dieten lagunak. Bakoitzak nahi duen bezala ahitu ditzake bere indarrak, horretaz ez daukat dudarik. Baina zalantzarik ez,  ortzadarrekoek eta Emilioren jarraitzaileek ez dute inoiz mundua aldaraziko.

Argazkia: JMVM

OTSOA GURE ALDEAN ARKUME

 Esaerak giza zoritxarra gogoratu dit jai egunetako bezperan. Ezin da hobeto mugatu gizon emakumeon nolakotasun bihurria, txarkeriarako joera naturala. Plauto klasikoaren aspaldiko “Gizonak gizona otso”ren ospera iritsiko ez bada ere, ezin uka bost hitz horiek modu borobilean definitzen dutela gure nortasun ankerra. Elkar bizikidetzaren oinarrizko arauak ez apurtzea oroitzen digute kartelean, eta horren gisako iragarkiak arras beharrezkoak bilakatu dira, gure lotsarako.

Hobbesek zioen XVII.enean gizakiak bere egoera normalean lagun hurkoaren kontrako jokabide etengabean diharduela, eta horregatik abisuak eman behar zaizkiola frenoa jar dezan, berezko izaera kaltegarriak hondamendi osoa ekar ez diezaion. Animaliarik basatien eta gupidagabeentzat zeukan filosofo ingelesak gizakia, eta ez zen bakarrik gerraz edo beste edozein bihozgabekeria erraldoiaz ari. Eguneroko praktika arruntean giza krudelkeriaren sintomak antzematen direla idazten zuen “Leviatan” obran. Eta egia da, inon arakatzen ibili gabe berez sortzen direla gure begien aurrean gaizkiaren txinpartak, gaizki hitzari nire aldetik ezelako esangura erlijiosorik eman barik, jakina.

Giza neurrigabekeriak gure artetik desagerraraztea posiblea dela pentsatzeak filosofiaren premia adieraz dezake, baina milurtetako eskarmentuak diosku argazkikoaren gisako abisuak zeharo ezinbestekoak zaizkigula filosofatzen jarrai dezagun. Hobbesek gizarte itunean jartzen zuen itxaropena. Zigor neurri aplikagarri egokirekin, gehituko nuke, otsoa gure aldean arkumea baita.

Argazkia: JMVM