ESPAINIAKO ESKOLETAN EZ DUTE GORROTOA ELIKATZEN

 

PPko Iñaki Oiarzabalek ez bide zuen garbi zein tekla ikutu behar zuen ohiko harritzarra botatzeko eta ikastolekin sartu da, gorrotoaren itzala bazter guztietara iristen ari den une beltz hauetan. Arabako pepero txit argiak ez du argitasun berezirik erakutsi bere aitorpenetan, eta ikastolak/gorrotoaren arragoa sinonimoak bilakatu ditu, ikastolen espiritu kulturala bera ere begi okerrez ikusten duten hedabideen ahotsgailuaren laguntzaz.

Oiarzabalek, ordea, ez du horrela pentsatzen, jakin baitaki euskaldunen kontrako gorrotoa ez dela Espainiako eskoletan irakasten, ezta giro aproposik eragin ere. Baina hainbat kasutan euskaldunok eskola horietako ikasle ohien mehatxu eta jipoiak jasan ditugu gure burua euskaldun erakusteagatik. Irakasten al da espainiar eskoletan euskaldunenganako gorrotoa? Ez, noski.

Oiarzabalek bere kontzientzian ez zuen adierazi duena esan nahi. Aitzitik, gorrotoari frenoa ipini behar zioneko mezua eraman nahi zuen gure espiritura, eta horretan zeharo ados nago berarekin. Baina Arabako peperoak bere alderdiaren estrategia hautatu du eta, gura barik, Madril edota Sevillako hezkuntza zentroetan homofobia elikatzen dela eman du ezagutzera, lurralde horietako zenbait eskoletako ikasle ohik desberdinen kontrako eraso eta atentatuak bete dituzte eta. Okertu egin da Iñaki, bistan dago… bere alderdiaren aginduei jarraitzeagatik.

Argazkia: Wikipedia

AMA BIRJINA ENTZUNGOR?

Itxura guztien arabera, Ama Birjinak ez dizkio babak eltzetik ateratzen Gorkari. Eta horrek - Marianoren aginduetara, antza- bide ezkutuetara jo behar izan zuen, berezkoa duten giro kakaztu eta zikinetik. Gorra al da Oinazetako Ama Birjina ala Gorkak ez du harengan fede nahikorik jarri? 

Jorge Fernandez Diaz, Mariano Rajoy, Luis Barcenas, Avilako diputatu xehea eta euren sokako asko eta asko ustelkeriaren besoetara bota ziren egun batean eta kakak gainezkatu zituen. Gero kaosa izan zen euren artean eta izutu egin ziren. Bibliak, ordea, beste modura dio, lehen-lehenik kaosa izan zela eta Jainkoak ordena ipini zuela unibertsoan. Beraz, ez da harrigarria Oinazetakoak entzungorrarena egitea peperoen paper salagarri arriskutsuak aurki zitzan irisarazi zioten erreguari, nahiz eta Gorkak dominarekin engainatu nahi izan zuen. Ama Birjinaren begietara popularrak ez bide zebiltzan zuzen.

Eta Ama Birjinak konpondu nahi izan ez zuena, Villarejoren esku utzi zuten eskuineko ustelek. Ba hori, kaosa.

PUTEROA, LAPURRA ETA BESTEAK

"Horixe nahi nukeen nik baina nire adinean..." erantzun zuen PPko senatari batek, Europako erakunderen batean karguduna bera,  itxura guztien arabera diru publikorekin burututako ekintza bat ere etikoa dela eta,  prostitutekin ordaindu ote zioten ikerketa batzordeak galdetu zionean.  Agramunt jaunak -horrela du abizena txori horrek- ez dio mihiari balazta ipini eta lasaitasun osoz adierazi digu bere ibilbide politikoaren tarte gazteagoan sexuaren truke mesedeak egiteko prest egongo zela. Benetan errukarriak tipo horrekin oheratuko ziren putak! Nazkagarria.

Cristina azkenik erori egin da tronutik,  etikotasunaz berari inork ez diola ezer erakutsi behar hamaika aldiz oihukatu ondoren. Masterraren eskandaluak lortu ez zuena nor berarena ez denarekiko zaletasunak ahal izan du, eta zirkunstantziek baztertu egin dute bide politikotik. Lapurrek debekatuta eduki beharko zuten politikan aritzea baina  badakigu ez dela horrela eta peperoen artean zeharo hedatua dago politika poltsikoa betetzeko tranpolina deneko ideia.   Espe, Jose Ignacio, Francisco, eta abarrek irekitako bidetik jo zuen Cristinak. Lapurrak, horiek denak, baina botere faktikoek bedeinkatuta, bizkarrak zainduta, eta edozein txorizo gizagaixok zapalduko zuen ziegatik urrun. Higuingarria.

Aurreko guztia Iruñeko Audientziaren epaiarekin nahastuz koktel hilgarria ateratzen da, okagarria. Eta askori mundutik jaisteko gogoa pizten zaigu, beste galaxia batera jauzi egiteko. Baina hori ezina denez gero, geratzen zaizkigun indarrekin borrokan segitzea beste irtenbiderik ez dugu. Itxaropenak elikatzen gaitu. Eskerrak horri.

Argazkia: JMVM

POLITIKAKO FALSIFIKATZAILEAK

Arte munduko faltsifikazioak eztula baino antzinagokoak ditugu. Ez da izango egun iruzurren baten albisterik heltzen ez zaigula eta batzuetan ahoa bete hortz geratzen gara faltsifikatzaileen iaiotasun maila garaia dela eta. Pintura, historiaurreko ondarea, herri zeramika edota bitxigintza,  abar luze batekin jarraituz: dena da iruzurgai, dagokien merkatua prest dagoenean edozein eskaintza onartzeko.

Politika artea bada, eta hiztegi espezializatuetan horrela definitzen dute, politikan ere iruzurra posiblea dugu. Silogismoa O.H.O-ko azterketarik xumeena gainditzeko gai  izango ote litzatekeen ez dakidan arren, garbi dagoena da politikan faltsifikatzaile ugari aurki ditzakegula, esfortzu handirik egin gabe, gainera. 

Gizakien kontra aritu ezik, nork bere etxean nahi duena egin dezakeela pentsatu izan dut beti. Horregatik, aurreko astean PPren EAEko frankiziaren baitako auzia etxez barruan eta isilik geratu izan balitz ez nuen ezer esango. Baina buruzagiaren errelebo zalapartsuan garaile atera denak guztiokin hitz egiteko prest dagoela publikoki adierazteak beraz ezin dela fidatu erakusten du, merkantzia faltsua saldu nahi baitu. Sinesten dionak bere burua engainatu nahi duelako da, edozein faltsifikazio onartzeko prest dagoelako.

Argazkia: www.legalitas.com 

BLESA, RATO ETA ENPARAUAK

Blesa eta Rato barrez lehertzen ibiliko dira oraindik, epaileak ipinitako fidantza dela eta. Barrez, urtetan hiritarroi sartu diguten ziri txorizeroarengatik ere, eskuin zabalak - PPtik PSOEra- ahalbidetutako bitarteak inork baino hobeto erabiltzen jakin izan dutelako. Eta barrez lurretik zilipurdika, Kode Penalaren arabera, balizko delitu fiskal gehienak preskribitu egin zaizkielako, gainerako  beste iruzur, kalte eta abarrek makula bat ere uzten ez dien bitartean. Deputurrudefoa, aizu


Baina, lasai, lapurren soka ez da horiekin amaituko. Ustelkeria eta lotsagabekeria botere ukiezinean sartuta denean boteretsuek jainkotzat hartzen dute euren burua. Eta beraien arteko lotura-sarean kiratsa darien aintzazko koroiekin azaltzen zaizkigu, morroi burugabe lerdoek txalotzen dieten bitartean.  

Barcenas ahaztu bide dugu eta Urdangarin eta Gurtelekoak... Badirudi kaka batek aurrekoa estaltzen duela eta gizakion oroimena hain laburra den non hats haien pertzepzioa lurrundu egiten zaigun berehala. Agian oroimenaren ezgaitasun horri esker bizi gaitezke,  digestio okerraren ondorioz oka egite amaigabea saihesten baitugu, ito gabe, nahiz eta horrenbeste ustelkeriaren aurrean gorputz txarreko sentsazio oinazeztatuarekin geratzen garen.

Argazkiak: La Vanguardia

FILOSOFIA? ZERTARAKO?

"Baina zer dakite filosofoek bizitzari buruz? Beti filosofatzen ari dira-eta..." Horixe  aurpegiratzen dio "Galderak" deritzan antzezlanaren protagonistak bere buruari, filosofiaren ontasunak zalantzan jarririk. Gutxi gora behera, PPko zenbait politiko burutsuk egin bide dutenaren antzera, filosofia ikasgaia ikasketa plangintzetatik erauzi baitute, pultsuan batere ikararik nabarmendu gabe.

Filosofiak galderak planteatzera gonbidatzen gaitu. Aberastu egiten du  berezko gure izaera zalantza eta kezken bitartez. Eta erantzunik ez duten itaunak behin eta berriz formulatzeak buru-atrofiari bizkar ematea ahalbidetzen du, hainbeste zabor eta merkantilismo itogarriaren zurrunbiloan erdi galduta gabiltzan bitartean.

Giza izpiritua desagerrarazten ari den miseria neoliberalak helburu garbia du: gizartearen kontzientzia askea ezabatzea. Eta horretarako, jakina, arriskutsutzat dituzte pentsatzen laguntzen diguten lanabesak oro. Gure pobretasun kulturalean gero eta pariagoak segi dezagun ahalegin guztiak gutxi dira politiko oro zanpatzaile horientzat. Pobre eta otzanak nahi gaituzte, erreakziorako gaitasunik gabeko panpina tristeak. Eta euren gurutzada partikularrean eskolatik hasteak  bidea errazten die kultura borrero horiei.

Kontzientzia kritiko apur bat geratzen zaigun bitartean, ordea, geuri ere dagokigu kontrako saiakuntzari eragitea. Gizartearen garapena ez datza bakarrik zorioneko I+G+B hirukotean. Makina hutsak izango ez bagara, noski.

Argazkia: Tere Anda