ZUZENDARITZA ETA SENTIKORTASUNA

Bete beharraren konpromiso etikoarekin dago zuzen erlazionatuta edozein kolektiboren gobernua. Pellokeria? Hala izan beharko luke, baina arreta pixka batekin auzia ikertuz gero berehala antzematen da gobernua -zuzendaritza- giza balorez biluzik agertzen zaigula maiz eta -beraz- kolektiboaren kudeaketak porrot egin dezakeela, formulari ezinbesteko osagaia falta baitzaio: gizakiarenganako sentimendu positiboa.

Zuzendaritza sistemak -edozein delarik ere- beti eduki behar du presente ezin duela pertsonekiko erantzukizunetik  ihes egin. Sistemarik diktatorialenak ere jakin badaki bere lan gaia pertsonak direla eta horiengan eragin beharra daukala gobernu sistema bezala iraungo badu. Zuzendaritzak, beraz, gizakiak ditu lan gaitzat. Eta zuzenduengana iristearen aldera sentikortasuna kudeatu beharko du, besteen emozio-premietarako sentikorra izatea nortasun positiboko adierazlea baita. Hau da, zuzendaritza eta sentsibilitatea elkarren ondoan doaz, kudeaketa zuzena izango bada.

 Badirudi zuzendari izatea ikasi egiten dela. Sentikortasuna, ordea, jaiotzarekin batera eman dakigukeen balorea dela esan ohi da. Baina bizitza oso arazo konplexua da eta eragile ezkor eta baikor ugariz dago beteta. Zuzendaritza egokiak horiek guztiok neurtzen, ordenatzen eta gestionatzen gai izan behar du. Eta lantegi horretarako laguntza eskaintzen ari dira duela urte batzuetatik Juan Luis  eta Nerea Urkola. Horiek badakite zuzendaritza eta sentikortasuna elkarren ondoko piezak direla giza kolektiboen gobernuan. Eta alde horretako euren eskarmentuaren lerrorik mamitsuenak liburu gisa eskaini dizkigute oraintsu aita-alabak.

Sentikortasuna dugu ezinbesteko katalizadorea giza harremanak modu positiboan funtziona daitezen. Edozein gizarte elkarte edo erakundetan -hildakoaren kiratsik eriongo ez badu- kideen elkarrenganako engranajea koipetzen duena elkarrekiko sentsibilitatea da. Baina ez da bat ere lantegi erreza aldagai ugariko funtzio horretan emaitza onik erdiestea. Zergatik? Sinpleki, gizon emakumeok garelako aldagai horien eragileak.

Juan Luis eta Nerea Urkolak klabeak eskaintzen dizkigute talde-gorabeheretan aritzeko. Azaltzen duten moduan, gure bizitza ikasten, irakasten, negoziatzen, zuzentzen, eragiten, onartzen, taldean lan egiten, disfrutatzen, erosten, sufritzen, saltzen ... eta beste funtzio mordo batean ematen dugu.  Ezinbestekoa zaigu, beraz, elkarrekiko sentikortasuna, besteengana iritsi ahal izateko eta besteengandik onura lekarkidakeena jasotzeko.

 Liburu ederra da "Direccion y sensibilidad", egileen ohiko estilo praktiko eta erakargarrian idatzia. Daukan azpitituluaren arabera, bizitza eta zuzendaritza pasio, bokazio eta zentzu arruntarekin babestu behar dira. Egileei falta ez zaiena, alajaina! Eskerrik asko, Juan Luis-Nerea, berriz ere.

HOY ES SIEMPRE TODAVÍA

Auskalo zenbat ikastaro eta mintegitara joan naizen nire lan bizitza profesionalean zehar! Lan eskarmentuak ez du, berez, formakuntzaren beharra asetzen eta horregatik gizon emakumeok behartuta gaude geure buruak ezagutzaz janztera, bide bazterrean derrigorrez geldituta gera ez gaitezen.

Prestakuntzaren beharrizanak hain handiak izaten diren non etengabeko birziklapenak toki hartzen du, nahita nahi ez, nor beraren lan ibilbidean. Hala ere, aitortu behar dut beti ez dela indar bertsukoa izan nire gain sentitu dudan ikasteko premia. Gauza guztietan bezala badira aldiak eta aldiak, eta batzuetan zikloia bailitzan sartu bazait prestakuntza-gogoa, izan dira ere patxadazko tarte luzeak, zeintzuetan ahazteraino iritsi zaidan ikastaroetarako joera ia-ia naturala.

Aitorpen orokor horren barruan beste txikiago bat ere egin dezaket: gutxitan joan naiz prestakuntza trinkoko klaseetara positiboki motibatua. Burmuinak mekanismo bereziak erabiltzen ditu eta “nik ez dut behar”en gisako mezuak bidaltzen dizkigu, geure gurpiltxoei ohi moduan eragiten jarrai dezagun, berrikuntza larregirik gabe. Eragozpenak fabrikatzen ditugu sarri gure baitan, urratsik ez emateko, berez, erosoak baikara, eta zenbat eta gutxiago mugitu hainbat eta lasaixeago bizi daitekeela pentsatzera hel gaitezke, nahiz eta badakigun geure buruari tranpak egiten ari gatzaizkiola.

Egon naizen ikastaro eta mintegietatik, dena den, oso garbi daukat zein izan den gehien eskaini didana eta zeini atera diodan zukurik hoberen. Duela hiru bat urte izango zen -hau da, nire ibilbide profesionalaren hondarretan nengoen- Eusko Ikaskuntzaren baitan goitik behera eta behetik gorako iraultza animikoa eragin behar zela iruditu zitzaigula arduradun batzuei. Eta Nerea Urkolarekin jarri nintzen harremanetan. Erakunde garapenean eta emoziozko gaitasunetan aditua da Nerea, bere aita Juan Luisen ondoan formakuntzako espektroan izen handia egin duena. Nerearekin lehen bilera izan eta zenbait hilabetetara Eusko Ikaskuntzakook burutu genuen ikastaroa ez daukat ahazterik.

Santiago eguneko arratsalde honetan Nerearen izena zergatik etorri zaidan azalduko diot balizko irakurleari: Nerearen azken liburua, “Hoy es siempre todavía”, amaitu dut irakurtzen, eseraldi bakar batean. Bizitza instant batean alda daitekeelako, dio azpitituluak. Egileak liburuan biktimismoa eta desmotibazioa astintzen ditu bere maisutasun osoarekin, eta hausnarketarako gonbitea izan nahi duenak irakurlearen kontzientzietan jotzen du, une aproposak den-denak direla gogoraraziz.

Eskerrik asko Nerea, zure ezagutza gurekin konpartitzeagatik. Eta segi osasuntsu, zure zientziak argi diezagun.