IGANDEAN EZ NAIZ BALKOIRA ATERAKO

Datorren igandean gure herrietako balkoiak modu berezian luzituko direla esaten ari dira, Aberri Eguna denez gero itxialdia aprobetxatuz gure sentimendu patriotikoak haizatzera ateratzera deitzen ari baitira batzuk eta besteak. Ia nork irabazten duen aberriaren aldeko lasterketa! Balkoian sigla eta pankartak jartzea zilegi izango ote den adierazi ez zaigunez ezin dut zehaztu manifestaldian koronabirusak guztiz bateraraziko gaituen ala zirrikituren bat geratuko ote den bakoitzak nahi duena aldarrikatzeko. 

Zenbat buru hainbat aburuko logikatik abiatuz, bakoitzak bere aberria du eta nik aspaldi idatzi nuen nirea euskara dela. Sufriarazten nau, baina maite dut. Niri ez dit ditxosozko birus horrek gogoratu behar zein den nire « aba-erria » egunero elikatzen baitut berarenganako sentimendu afektiboa, jai eta dolu giroan. Igandean balkoietara aterako diren askori galdetuko nieke non zeuden iazko ospakizunean. Ez ditut atsegin, euren aberria urtean behin eta osasun arrazoiak tarteko oroitzen dutenen ospakizunak.

Baina igandean, bezperan eta biharamunean lez, nik ere egingo diot men nire aberriari, leihotik, ez baitaukat etxean balkoirik.

EUSKARA DA NIRE ABERRIA

Zalantza izpitxoren bat gera dakidakeen arren,  uste dut euskara dela nire aberria. Hirurogeita sei urteko bizitza ibilbide bihurri samarrean aberri desberdinez teorizatu dut eta ez naiz emaitzarekin sekula gustura geratu. 
Aitortu behar dut sentsazio gazi-goxoek hartu dutela toki nigan gogozko espazioa definituta neukala iruditu zaidan bakoitzean,  aberria mugatzera nindoan guztietan  okerrerako bidea hartzen ari nintzelako usteak gainezkatzen baininduen automatikoki.

Barne sentimenduekin erlazionatzen dut aberria. Port Bou-Finisterre-Tarifa edota Balmaseda-Tutera-Bidaxune hiruangeluek mugatutako aberriek ez didate ezer esaten. Aspaldi galdu nuen horien gisakoetarako inozotasuna, artifizialegiak iruditzen baitzaizkit, nonbaitetik inposatuak balira bezala. Eta aberria kontzeptu irristakor helezina denez, artifizialtasunak alperrekoak zaizkio. 

Ahalegin askoren ostean, uste dut amaierara iristen ari naizela: euskararekin erlazionatzen dut nire aberria. Edo euskararen mugek marrazten didate horren esparrua. Nire aberriak ez dit minik sortzen, diru-aberri, erlijio-aberri edota aberri politikoak sarri egiten duten moduan. Bakean bizi naiz nire aberrian; pena apur batekin, hori bai, osasun hobea nahi bainuke berarentzat, baina ama gaixoa maite dugun bezala nire aberria ere indar osoz maite dut. Gure artekoa zintzotasunezko istorioa da, ez baitiogu elkarri engainatzen.

Argazkiak: Tere  Anda, JMVM
 

HURBIL DAGO ABERRIA BAINA...

Berrogeita zortzi urte eman dira elkarri azken agurra esan genionetik, ziurrenik gainera agur hitza erabili gabe, hurrengora arte ia-ia mende erdia itxoin beharko genuela bat ere sumatu barik. Eta larunbatean elkar genuen topo egin, Interneteko eremu zabalean batak bestearen presentzia antzeman ondoren. 

Ez dut gogoratzen nork idatzi zuen bakoitzaren aberria batxilergoa elkarrekin egiten dutenen espazioa dela. Horren arabera, batxilergoko ikas-mahaiko lagunak aberrikideak ditugu. Eduardo Madinaveitia gasteiztarra eta biok batera ibili ginen Gasteizko Institutuan urte samur haietan, etorkizunak zer ekarriko  zigun zeharo ezjakinak. Nork bere bideari ekin genion hamazazpi urteko bizitza-motxila arinarekin eta herenegun elkarri besarkada zirraragarria eman ondoren gure bilobak ere izan genituen hizpide, besteak beste.

Plazera izan zen ordutxo batez, oroitzapenetako biltegia arakatuz frenorik gabe mintzatzea, eta bestela ezin zitekeen moduan  hitzordu berri bat jarri genuen ostera kontu kontari aritzeko. 

Zer hurbil dagoen aberria eta zein gutxi ezagutzen dugun!

Argazkia: Arqué