BEGIA BEGI TRUK

 

Egun batzuetan nahi gabe gogoratzen dugu Talioiaren lege ospetsua, eta, niri gertatzen zaidanez, ez zaigu hain irtenbide okerra iruditzen hura aplikatzea. Bizi garen gizartearen sektore oso zabal batean mugarik gabeko berekoikeria nagusitu da, bizikidetzarik oinarrizkoen, primitiboarenekiko mespretxuz hornitua. Hori gutxi bailitzan, hainbat eta hainbat kasutan erdeinua gordinagoa bilakatzen da emakumeekiko. Horren haritik tiraka, muturrean, berekoi, higuingarri eta koldarrak ditugu, gainerako guztion madarikazioa euren gain jasan behar dutenak.

Biktima erreakzionatzeko ahalmenik gabe uzten duen substantzia bat ziztatuz emakume bati heltzeko metodo berritzailea aipatu nahi dut. Ezagutzen dudan metodorik zitalenetako bat da, non erasotzaileak zero giza-maila erakusten duen. Bestearenganako erabateko gutxiespena adierazten du, kriminalaren arlo negatiboa mugagabeki birsortzeko ahalmena argi uzten duena.

Kasu horietan Talioiaren legea gogoratzen dut, begia begi truk,  eta nire konbikzio humanistek ez didate eragozten horrela pentsatzea. Ezta, are gutxiago, legezko baldintzatzaileek ere.

SATYAGRAHA

Satyagraha da Luis Avinareta adiskideak argitaratu berri duen  liburuaren titulua. Azpititulua, berriz, honakoa du: XXI gizaldiko injustiziari bortizkeriarik gabe borrokatzeko beste modu bat. 

Eskuetaratu bezain azkar harrapatu  ninduen testuak eta eseraldi bakar batean irentsi nituen berrehun orrialdeak.  Internet bidezko espioitza  da liburuaren gaia eta egileak teknologia berrien ezkutuak ongi ezagutzen dituenez gero liburuak askoz gehiago dauka errealitatetik fikziotik baino.

Egun hauetan ere britainiar eta estatubatuar espioitza zibernetikoaren albisteak iristen ari zaizkigu eta boteretsuen eskuetan zer nolako panpinak bihurtu garen egiaztatu ahal izan dugu medioen bidez. Ez gara ezer. Goitik beheraino gaude kontrolatuta,  ziega erraldoi eta ilun batean preso, kolore askotako paradisuan bizi garela irudi dakigukeen arren. Nola engainatzen ditugu geure buruak! 

Baina nire adiskideak itxaropenerako bide bat azaltzen digu bere eleberrian. Eta munduko ondasunaren %90 banaka batzuen esku dagoenez gero goseak eta sendagailurik ezak egunero milaka ume hiltzen dituzten bitartean formula bat eskaintzen zaigu liburuan injustiziari aurre egiteko. Hain zuzen ere, teknologiek ahalbide dezaketen gaitasun osoa erabiliz ... enpresa arbuiagarriek besteen miseriaren gainean garatutako tramankuluen euren bitartez. Zertarako-eta, gizakien arteko desberdintasun salagarrien aurrean beste norabait begiratzen duten politiko, lehen ministro, goi funtzionario eta erakunde zapaltzaileak lur azaletik errotik desagerrarazteko. Gaizkileei euren monetarekin berarekin ordaintzea da fikzioaren ardatza, haiek darabilten bortizkeria erabili barik.

 Fikzioak esperantzarako zirrikitua irekitzen digu, beraz, eta ni gerra horretara apuntatzen  naiz, errealitatea alda genezakeela konbentzituta. 

Oharra: Satyagraha, Gandhik proposatutako borroka ez bortitza da, eta hitzak egiaren indarra adierazten du.

ETAren DESAGERPENA, TORTURA ETA BORTIZKERIA

Txoko honetan maiatzaren 9an ETAren desagerpenaz idatzitakoak erreakzio guztiz adeitsua sorrarazi dio Eneko Barberena lagunari, eta Mondraberrin irakurri ahal izan dugu bere erantzuna. Benetan eskertzen dut ekarpena.

Eta esan behar diot ados nagoela bere iritziekin. Gure herrian den-denok sufritu dugu bortizkeriaren zama, eta ez nolanahikoa gainera, edozein tokitatik begiratuta. Duela gutxi, blog honetan horixe salatu nuen, oraindik ere torturatu egiten dela konbentzituta bainago. Daramagun borroka ilun honetan, berrogeita hamar urteko historia latza hartzen du torturak. Hori ETA sortu ondoren. Zertarako aipatu, 1936tik erakunde armatua sortu bitarteko torturak! Eta aurrekoak? Bortizkeria-soka luze batekin otzandu –menpetu- nahi izan gaituzte,

Gehiago esango dut: ziur nago, ETAk bere ekintzak bertan behera utzi arren, euskaldunok estatuen indarkeriaz jasaten segituko dugula. Gure ardura izango da modu egoki eta efektiboan erantzutea. Izan ere, ni ez nago prest nire burua zilarrezko erretiluan entregatzera eta horregatik defentsa aktiboan jarraituko dut.

Aurrekoa adierazi ondoren, diodan ESTE-n irizpide desberdinetako kideak ginela. Oraindik ikusten ari naiz zein nolako bronkak antolatzen ziren Jose Ramon Rekalderen klaseetan: zuzenbide zibileko irakaslea FLPren teoriak defendatzen eta ikasleria – 40 lagun!!!- zatituta (gutxi gora behera, orain bezala) ezker eta eskuineko jarrerak oihuka inposatu guran. 1968 urtea zen.

Eta, azkenik, Perturen desagerpenari buruzko Angel Amigoren teoria ona balitz ere... nire ikaskide ohiak bortizkeriaren biktima izaten segituko luke.

Eskerrik asko, Eneko, zure hitzengatik.