GREBA ARBUIAGARRIA

Grebarako eskubidean sinesten dut eta baita ezinbesteko tresnatzat jo ere, eurek inoiz sortu gabeko araudi eta jarraibideen menpe dauden langile guztien borrokan. Lan ibilbide luzexkan eragile aktibo eta pasiboa izan naiz aldarrikapenetan, eta errebindikazioaren helburuarekin sintonizatzen jakin izan dut, edo ahalegindu naiz, behintzat. Baina beti izan naiz greben garapenerako metodo zibilizatuen defendatzaile. Uste dut eraginkorrak bezain adierazgarriak direla gizarte baten hezkuntza mailan.

Egun hauetan, greba baten lekuko zuzena izaten ari naiz, eta
greba horrek gainezka egin nau,  ondorioak jasan dituen pazientea naizen aldetik. Euren plantillakoak ez izan arren euskal ospitale publikoetan lan egiten duten gizon-emakumeen sindikatuek deitutako lan-uzteari buruz ari naiz, noski. Ezingo dut ulertu nola eraso daitezkeen hain espazio publiko sentikorra diren ospitaleak greban erabiltzen ari den metodologia arbuiagarriarekin. Zabortegia bilakatu dituzte ospitaletako zerbitzu-gela eta bazterrak oro, barneratutakoen osotasun fisikorako eta gaixoen osasunerako arriskuarekin.

Osasun-zentro horietako milaka erabiltzaileen ustez, erasoan langileak bezain erantzuleak dira sindikatuak eta, noski, Osakidetza, ezin baita onartu Euskal Osasun Zerbitzu Publikoak herritarren osasunaren aurkako atentatu hori eragozteko baliabideak jarri ez izana. Eta hamabosgarren eguna da gaurkoa... Zalantzarik gabe esan daitekeena da,  grebalariek gu erabileon gaitzespena berengana dutela. 

Argazkiak: JMVM

ZERTARA DATOR GREBA OROKORRA?

Iritsi zaizkigu lehen kanpai hotsak hurrengo greba orokorraren gain. Maiatzaren 30ean izango denari buruz mintzatu zaizkigu dagoeneko sindikatuetatik. Eta zoritxarrez  ez dute diskurtsoan ohiko predikutik ezertxo ere aldatu. Antzutasun berdintsutik segitzen dute jo eta ke. Badirudi ez direla enteratu gauzak aldatzen joan direla azken hamarkadetan.

Inoiz ez da gure ekonomia hain ahula izan. Sekula ez zaigu orain bezain etsigarria gertatu industriaren egoera. Inoiz ez dugu hain etorkizun beltzik ezagutu. Eta batzuek euren erretolikarekin segitu nahi dutela ematen du, azken hamarkadetan jaso den mundu irrealaren harri-kartoizko ormak erortzen ari direla ikusi nahi izango ez balute bezala. Ala hori estali nahi  digute grebako aldarrikapen berrietatik? Begira dezagun ezker eta eskuinera eta azpimarra ditzagun gure ekonomiaren puntu ahul eta indartsuak. Zer mapa daukagu? Greba orokorrarekin konpontzerik al dago hain erretratu krudela? Betiko behiari lehortu egin zaizkio errapeak. Beraz? 

Krisiaren zuloan gaudela arnasa nola har dezakegun asmatzea da lehen-lehenik, zulora zergatik iritsi garen jakitea bigarren (edo hirugarren) mailako inkognita bihurtzen delarik.  Eta zulo etsigarri horretan gaudelako norbaitek erakutsi beharko liguke, denoi, gutxiagorekin eman behar  dela epe labur zein ertaineko desertu-kalbarioa. Soberako gastuak "sakrifikatu" behar dituela esan beharko litzaioke argi eta garbi gizarteari, behiak ematen ez duenean beste berri bat ekarri behar baita, osasuntsua, eta inbertsio horretan daukagun guztia eskaintzea dagokigu alaitasun okerrerako zirrikiturik gabe. Gerrikoa estutu beharra dago, denon alukeriaren ondorioz pobretu egin gara-eta. Eta libre dagoenak jaso dezala besoa.

Grebak ez du ezer konponduko ez bazaio irudimenezko neurri berritzailerekin laguntzen. Eta, zoritxarrez,  ez dut irudimenik antzematen gure sindikatu-buruengan. Euskal gizarteak behar ditu ilusioa piztuko dioten liderrak, egun inondik ere igartzen ez direnak. Politiko, enpresari, sindikalista eta gizarte-eraikinaren mota guztietako eragile irradiatzaileen premian gaude, paradigma obsoleto eta aldarrikapen zaharkituen arropaz erantzita. XXIko eszenategia ezin da XIXko proklama hutsez jaso. Grebarako deiak ez dio ezer gehiagorik ekartzen egoera ilunari, etsipena biziarazteko  erregaia baino.

Argazkiak: Diario Vasco