Behin baino gehiagotan baliatu izan ditut nire gogoetetan hamabost urteko gaztetxo nintzela oinarrizko filosofiaren inguruan jasotako klase haiek. Gure irakasleak eskolatik gertu zegoen zelai batera eramaten gintuen, eta zuhaitz erraldoien itzalean, pentsalari klasikoak zein Voltaire eta Rousseau bezalako filosofo modernoak ezagutarazten zizkigun. Egia esan, ikasgelaren hormetatik urrun egindako saio haiek abiapuntu ezin hobea izan ziren humanitateen arloan geroago jaso nuen prestakuntzarako. Eta sakonki eskertzen diot nire barneko su-ontzian txinparta hori piztu zuen irakasleari.
Azkenean, irmo sinesten da bizitza
zirkunstantzien errosario bat dela —gu ikusle hutsak garela—, eta denok
desberdin egiten gaituen formula kimiko soil batek eusten diola horri guztiari.
Ez dira zirkunstantziek gu bereizten gaituztenak, baizik eta, funtsean, kimika.
Voltaire eta Rousseau aipatu ditut, eta ezin dut saihestu gogoratzea haiek nola
igaro ziren elkarrenganako miresmen sakonetik gorroto bizira. Hori guztia,
filosofikoak ez ziren uste sendoek elikatutako eta gero eta antagonikoagoak
ziren jarreren ondorio izan zen. Hala ere, uste dut besteenekiko miresmenak eta
errespetuak gailendu behar dutela norberaren egoaren jokabide txarren gainetik;
izan ere, ego horrek joera handia du horrelako gatazkak sortzeko. Kimika,
finean.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina