Andres Trapiellori entzun diot arestian, musika klasikoaren gaineko irrati-tertulia batean. Aitortu behar dut nire bizitzako etapa batean Trapiello idazlea jarraitu nuela. Duela urte batzuk, harengan adimen orekatua aurkitu nuelakoan nengoen, eta eroso sentitzen nintzen bere liburu batzuk eta aldizkari eta egunkarietako ohiko ekarpenak irakurtzean. Antzeko zerbait gertatu zitzaidan Javier Cercasekin. Baina, nor norbera eta bere inguruabarrak dela dioen esaerak edozein bizidunekin frogatzen duen bezala, Trapiello aldatu egin zen; ondorioz, interesa galdu nuen berarekiko, eta pixkanaka saihestu beharrekoen artean sartu nuen.
Edonork aukera dezake —hainbesteko ugaritasunarekin eta terminoaren benetako esanahiaren ulermen formal faltarekin— deitzen den "erosotasun eremu" ospetsuan. Hala ere, kezkatzen nau, Trapiello eta enparauen eskuin muturreko erretorika sasi intelektual horrek —egileek ukatu arren, masa protofaxistak lozorroan edukitzera eta engainatzera zuzenduta—, kontraesanen lurralde itxia den Espainian hain modan dagoena. Pertsona baten erosotasun eremua beste baten tortura tokia bihurtzen da, eta ez dut denborarik neure burua engainatzen uzteko.
Ni ere aldatu naiz eta muturrekoetatik aldentzeko ohitura hartu dut urteekin; dardarka jartzen naute. Adibidez, eskuina ezkerra baino askoz toleranteagoa dela dioten hedabideetako erizleek zabaldutako baieztapen ezaguna; ez dut ukatzen baieztapena nahitaez okerra delako, baizik eta aipatutakoen moduko pertsonaiak —liberalismo motarik gizagabeenaren zerbitzura boligrafoak eta ahotsak erabiltzen dituztenek— ez dutelako inolako lerro ideologikorik marrazteko gaitasunik. Intelektual toxikoak dira —ez ezkertiarrak ez eskuindarrak—, hainbeste desiratzen duten santutegi diruz lagunduan ezkutatuta, eta horrek errazten die otzan jokatzea opariekin bat egitea saritzen dutenekiko.
Argazkia: freepik
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina