LANAREN AURREKO JARRERA DESBERDINAK

Duela gutxi argitaratu den ikerketa soziologiko batek dio belaunaldi berriak aurrekoetatik ezberdintzen direla lanerako darakutsaten behin betiko jarreran. Gerra zibilaren ondorengo belaunaldikoa naiz, ekoizpen, ekoizpen eta ekoizpen lelo autokratikoak behartutakoen semea. Gure gurasoen laneko neke fisiko eta psikikoak estajonavismoarekin oso lotuta dagoen bizitzari aurre egiteko modu bat eratu zien. Eta gure kopetaren izerdiz ogia irabazteak suposatzen zuenaren hurbileko oinarri moral batekin hazi ginen, nahiz eta gure aurrekoen hainbeste estres edo lan presiorik gabe eta haien baino estatus sozial hobeagoan bizitzeko aukera ematen zigun hegan egiteko pista bat genuen.

Jarraitzen gaituen belaunaldia ohitura ezberdinetako ingurune batean murgilduta bizi da, nondik nora doan oso ondo ez dakien lan merkatu batekin, eta balio ezberdinekin, horietatik gehien gailentzen dena bizitzeko lan egitea eta ez lan egiteko bizitzea delarik. Bizitza oso laburra da eta egunez egun egin behar duzu. Niri oso ondo iruditzen zait, prozedura honekin bizitza duina izateko eskubidea bermatzen baldin badute, eta jarduten duten gizarte osorako dituzten betebeharrekin bat egiten badute.

Horrela ez bada, bakarkako karta-jokoan tranpak egiten ibiliko lirateke.

Argazkia: Tere Anda

400.000 BAKARRIK?

Confebaskek dio 400.000 behargin baino gehiago beharko dituela lanean datozen hiru hamarkadetan, eta albisteak zuzenean eragiten ez nauen arren eta hala izango den egiaztatzerik edukiko ez badut ere, arreta irabazi dit. Gehien bat, atzera begira jarrita, pentsatzen dudalako duela mende laurdentxoren bat ikerketa hori burutu izan balitz orain beste kuku batek kantatuko zigula, gure artean hainbat sektoretan den esku espezialduaren gabezia ikaragarria ikusita.

Confebaskek dio, gainera, Eusko Jaurlaritzarekin ari dela prospekzioko osagaiak aztertzen eta, zalantzarik gabe, interesgarria da detailetxo hori, sarritan galdetu baitiot nire buruari non eta zertan arraio egon diren EAEko agintariak euren kabinete soziologiko-ekonomiko ponpoxoekin, dugun esku kualifikatuaren eskasiako egoerara heltzeko.

Duela mende erditik honako euskal gizartearen norabideaz jabetuta, ez al zegoen hobeto planifikatzerik, adibidez, egungo Osakidetzaren itxura iluna saihesteko? Medikurik ez dagoela? Zeinen errua da? Zergak zintzoki ordaintzen ditugunona, agian? Itsu batek ikusten zuen, genuen eta dugun jaiotza-tasarekin eta biztanlegoaren zahartze progresiboarekin kolapsoa iritsiko zela. Baina epe laburreko politikak pikutara bota du eduki genuen osasun zerbitzu eredugarria. Lehen arretako medikuak profesionalen zerrendetatik desagertzen ari direla, beharrezkoak diren zerbitzuak bete gabe geratuz? Zertarako daude, gure diruarekin patxadatsu bizi diren hezkuntza/enplegu plangintzetako guruak?

Beldur nago, Confebaskek emandako zifra txiki geratu den etorkizunari begira. Klase pasiboetara igarotzen ari den laneskuaren jarioak, bizi-adinaren luzapenari gehituta, uste baino zulo handiagoa utz dezake. Eta eskasiari aurre egiteko badakigu non dagoen irtenbidea. Horregatik diot ondorio horretarako ez genuela prospekzioko kabinete garesti antzurik behar.

Argazkia: JMVM