LEHORREAN

 Nabigatzeko sasoia amaituta, hurrengora arte lehorreratu dut belaontzi txikia. Hilabeteak igaroko dira, berriz ere belak altxatu eta lema hartu aurretik, eta bidaia zaildu dezaketen haize-boladen presentziaz eta haizearen abiaduraz arduratu, edo zeharkaldian izandako batez besteko abiadura kalkulatu baino lehen.

Egia bada —egile klasiko batek behin esan zuen bezala— pertsonen artean bizidunak, hildakoak eta itsasoan nabigatzen dutenak daudela, neure buruari galdetzen diot zein kategoriatan egongo ote naizen hurrengo bidaia egin bitartean. Ez pentsa nire bizitzako helburua etenik gabe urak zeharkatzea denik; hala ere, egia da bizitza desberdina iruditzen zaidala lema eskuan hartuta nagoenean. Eta baldintzak zenbat eta zailagoak diren, orduan eta gehiago baloratzen dut ezagutzaren, pilatutako esperientziaren eta zailtasunen aurrean erakutsitako erabakitasunaren arteko elkarreragina.

Dena den, ez pentsa kontua denik arriskuaren aurrean sufritzea —hori zentzugabekeria litzateke—, baizik eta espirituari sosegua ematea; izan ere, gogoak biziki behar du horrelako ukendu asegarria. Onartu beharra daukat nire bidaiak ez direla inoiz ikusgarri horietakoak izan. Behin bakarrik amestu nun ozeanoak zeharkatzeaz, eta ametsak itsasoan lehen aldiz irauli nintzen arte iraun zuen. Laburbilduz, xumeak izan dira nire jomugak, baina horrek ez dit eragotzi sari zoragarriak jasotzeko aukera; izan ere, ondasun materialek ez bezala, nireak gordetzeko ez dut ez armairu ez apalategirik behar. Neure oroimenean ditut, eta bizitza-bidaian aurrera egiten laguntzen didate.

Argazkia: JMVM