MAHOMAK ERANTZI DITU

EAEn eta ziurrenik Euskal Herri osoan gehien saltzen den egunkariaren portadan irakur zitekeen lehengo ostiralean honako titulu hau (espainieraz, noski): "50 zigorkada Interneten foro bat sortzeagatik" Eta albisteak Saudi Arabiara eramaten zuen irakurlea, "horrela dabiltza hango agintariak giza eskubideen aldetik" kexatzen zelarik. 

Aitortu behar dut txundituta geratu nintzela Raif Badawi kazetariaren istorioarekin ... eta Bilbon egoitza nagusia daukan egunkariaren "despistearekin" Edota joko bikoitzarekin. Salagarria baldin bada ere saudi diktaduraren jokaera adierazpen eskubidearekiko, nora begira zegoen ni irakurtzen ari nintzen erreportajeko kazetari euskalduna (vascoa, behintzat, izen-abizenengatik) berea idatzi zuenean? Arabiaraino joan barik, ez al zuen hurbilagoko beste adibide argigarriagorik, kazetari, blogero eta informazio askearen aldeko aktibista batzuen istorio tristeak kontatzeko? 

Eta hori gutxi bailitzan, ez al da Arabiakoa bezain salagarriagorik, albistea zerbitzatzen zigunaren egunkariko korporazioaren jokaera, espainiar gobernu atzerakoi eta arbuiagarriaren politikarekin bat egiten ari? Seguritateko Legea ez al da atzerapauso itzela, adierazpen askatasunari dagokionez? Garbi dago ideiak libreki azaltzeko askatasunerako defentsa ez dela gobernuaren kezka ezta euren medio akolitoena ere, horiek denek beraien interesetara jokatu baitute beti.

Mahomak ipurdia bistan utzi ditu, adierazpen askatasunaren izena aldarrikatu arren komeni ez zaiena ezkutatzen diguten medioak eta horiek diruz gantzutzen dutenak.

Argazkiak: wikipedia

Zerikusirik daukan artikulua (1991an idatzia)

http://txemax2.blogspot.com.es/2012/03/djihad.html

ERLIJIOAK ASKATASUNETIK BIZI BEHAR

Aste mugitua gertatu da aurrekoa, gehien bat sentimendu kontrajarriei begira, bat ere dudarik gabe kontzientzietan eragin baitu indar bereziz Parisen jazotakoak. Egia da Bagdad edota Kabuleko erailketek zirrara txikiagoa sorrarazten digutela eta hori, esango nuke, bi arrazoi nagusirengatik izaten da. Alde batetik distantzia geografiko eta erreferentziala eta bestetik ohikeria. 

Parisen, Madrilen edo Arrasaten egunero pairatuko bagenitu atentatuak, heriotzen aurrean gero eta intsentsibleagoak  izango ginateke.  Pertsonen heriotzak, denak, berdinak badira ere bakoitzaren oihartzunak dezibelio fisiko eta emozional desberdinekin jotzen gaitu. Eta sentimenduaren iturri ahitugarrian zerikusi handia dauka gertaeren maiztasunak: zenbat eta ohituagoak egon, hainbat eta dardara ahulagoa ematen da pertsonaren baitan.

Baina barkatu: ez nuen hildakoen aurrean pertsonak psikologikoki nola erreakzionatzen duenaz idatzi nahi. Nik adierazi gura nuena zen, erlijioek behin eta berriz erakusten digutela gizakion inbentoa direla. Eta haiek defendatzen duten jainkoaren izenean hiltzea edo, sinpleago, inoren aurka aritzea, hain justu, jainko horren existentzia bera ukatzea da. Edozein maximalismo ortodoxo antzurekin bezala, ondorio deitoragarria pizten du intolerantzia erlijiosotik ideiak ezarri eta inposatu nahi izateak. Hori, lehen, orain eta beti. Erlijioak askatasunetik bizi behar dira, erlijioak izango badira.

Argazkiak: Fernando Martinez de Eredita 
Gaiarekin lotuta: http://txemax.blogspot.com.es/2013/08/erlijioak-eta-militarrak.html
 

HAUR ILUSIOAREKIN

Beste gau magikoa gaur biziko duguna. Umeek biziko dutena idatzi beharko nuen baina barnetik atera zait aditza pluraleko lehen pertsonan jokatuta eta inkontzienteki magiarako prest segitzen dudala frogatu dut. Deskubrimendua, bai horixe!

Ziur nago umetan galdetu izan baligute epifaniaren esanahiaz errege magoen irudiekin erantzungo genuela. Denboraz, batez ere etimologietako ildo bihurrietatik barrena ohituta,  jaiaren adierazpena zorrozten joan gara eta orain ospakizun honen gaineko hamaika aldaera desberdin eman genezake, denak aintzakotzat hartzekoak, bizitzak eskainitako jakinduria eta zientziak apainduta. 

Baina niretzat baliorik gehien duena  barne-barnean gordetzen bide dudana da, hots, ilusioa biztuarazten didana. Jakina,  ez naiz ari opariren batek sor dezakeen ilusio zalantzagarriaz baizik eta pertsonaren baitan bihotza kilikatzeraino hel daitekeenaz. Sentsazio hori ez dago etimologietako inongo entziklopediatan jasota, ez dakigu zehazki zer den. Baina galdetu ume bati eta berak emango dizu erantzun zirraragarria. Egin ezazu froga.

Argazkia: www.fondos10.net

125 URTE

Perunezarra

Euskaldunon begirunea historian inork bereganatu badu, hori On Joxe Migel izan da. Ziur nago izen horrekin nahikoa dela Ataungo Barandiarani buruz ari naizela ulertzeko. 

Ehun eta hogeita bost urte beteko dira asteazkenean, abenduaren 31,  OJMB munduratu zela Perunezarra baserrian eta ikerlari eta irakasle gisako bere bizitza-ibilbideari erreparatuz jakintsu ataundarraren ikasgaia inoiz baino beharrezkoagoa zaigulakoan nago. Ez daukat horrezaz zalantzarik, Barandiaranen  zientzia-pulpitutik gehien irradiatutakoa humanismoa izan baitzen,  haren diskurtso intelektuala balio ezilkorrarekin kutsatu zuena. 

On Jose Migel, Leze Txikin, 1957an

Arkeologo, antropologo, pentsalari, euskaltzale, apaiz eta herritar konprometitua izatezko nortasuna lagun hurkoarenganako  giza-harremanen premian eraiki zuen On Joxe Migelek eta horrexek ahalbidetu zion  gizartearen errespetu eta miresmena. 

Maitasuna maitatzeagatik gogoratua izatea gustatuko litzaiokeela esan ohi zuen Barandiaranek. Ez zuen beste kalifikaziorik nahi,  funtsean horixe egin baitzuen beti  Gasteizko apaiztegiko ikasgela hotzetan  zientzia eta kultura haziak ereiten  hasi zenetik. Amaren gizabideko iturri agortezinetik ikasitakoaren zipriztinez busti zuen OJMB-k  bere ekarpen zabala. Eta zientzia hutsa maitasunaren izpiekin argitu zuen. Horregatik aldarrikatu behar dugu etengabe zientzialari erraldoi horren irudia.

Argazkiak: Jose Migel Barandiaran Fundazioa