Itxura denez argitaletxe handiak, euren
emaitza kontua zifra beltzez ateratzen saiatzen diren enpresa txikiak
jaten ari dira espainiar zeru azpiko orubean eta, oro har, lur azal osoan.
Nihil novum sub sole, ezer berririk ez zeru azpian, irarkola asmatu zenez geroztik... edo, estutuko
banindute, baita lehenagotik ere.

Ene irudiz, konpromezu artistikoarekin zintzo jokatu duten argitaletxeei ez
diete kalte handirik eragin euren estrategia komertziala best
seller-etako formulan oinarritu dutenek. Diseinuko sarrailgintza eta
ferreterietan saltzen dena zuzeneko lehiakide ez direlako arrazoi
berdinarengatik. Bezero desberdinak edo, behintzat, abaguneko xede
diferentekoak dituzte literatura mota biek.
Bi sektoreak osagarriak dira, eta bakoitzak bere erronkei eutsi ahalko lieke baldin eta lehiaren arau mugatzaileei lotuko balitzaizkieke. Baina badakigu arrazoinamendu hori funtsik gabeko ilusioa dela. Hazkunderako bien nahiak baten ahulezia ekarriko du, normalean. Txikiena kaltetuta, ia beti.

Eta labaindura arriskugarri horretara merkatuaren jarrera pasiboak lagun dezake. Bezeroak bere ahalmen kritikoa galtzen badu eta prest badago literatura konprometutzat zelofanezko paperean bildutako edozein eskaintza hartzeko... orduan tristeena irakurlegoaren ergelkeriaren sintomak dira. Horixe dugu itzuli zaileko punturik latzena, gizartearen osasun intelektualaren berreskurapena konplikatua bilakarazten duena.
Hori horrela, gaixoaren susperketarako labur zein epe ertaineko itxaropenak hutsaren hurrenak izango lirateke. Baina tunelaren iluntasunean beti edukiko dugu argi izpiren bat, menzuloa izango bada derrigorrezkoa baitu bertara sartzeko zuloa, argi errainurako zirrikitua. Eta literatura aske eta konprometituak bizirik segituko du, gizon-emakume askeak diren bitartean. Ekonomiaren araurik hertsienek ere ezingo diote hari aterik itxi, aske izateko gogoa libre baita, pertsona morroilpean kateatuta egon daitekeen arren. Argitaletxe handi baten logistikari lotuta edo merkatal zirkuitu nanoetara atxikia, literatura konprometituak -marginala, beharbada- aurrera segituko du. Hura idazteko norbait gertu egotea da inportanteena.
Bi sektoreak osagarriak dira, eta bakoitzak bere erronkei eutsi ahalko lieke baldin eta lehiaren arau mugatzaileei lotuko balitzaizkieke. Baina badakigu arrazoinamendu hori funtsik gabeko ilusioa dela. Hazkunderako bien nahiak baten ahulezia ekarriko du, normalean. Txikiena kaltetuta, ia beti.
Eta labaindura arriskugarri horretara merkatuaren jarrera pasiboak lagun dezake. Bezeroak bere ahalmen kritikoa galtzen badu eta prest badago literatura konprometutzat zelofanezko paperean bildutako edozein eskaintza hartzeko... orduan tristeena irakurlegoaren ergelkeriaren sintomak dira. Horixe dugu itzuli zaileko punturik latzena, gizartearen osasun intelektualaren berreskurapena konplikatua bilakarazten duena.
Hori horrela, gaixoaren susperketarako labur zein epe ertaineko itxaropenak hutsaren hurrenak izango lirateke. Baina tunelaren iluntasunean beti edukiko dugu argi izpiren bat, menzuloa izango bada derrigorrezkoa baitu bertara sartzeko zuloa, argi errainurako zirrikitua. Eta literatura aske eta konprometituak bizirik segituko du, gizon-emakume askeak diren bitartean. Ekonomiaren araurik hertsienek ere ezingo diote hari aterik itxi, aske izateko gogoa libre baita, pertsona morroilpean kateatuta egon daitekeen arren. Argitaletxe handi baten logistikari lotuta edo merkatal zirkuitu nanoetara atxikia, literatura konprometituak -marginala, beharbada- aurrera segituko du. Hura idazteko norbait gertu egotea da inportanteena.
Argazkiak:
1.- adictamente.blogspot.com
2.- tere anda
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina