Ia derrigorrezko irakurketa izan zen gure gaztaroan. Unibertsitateko ikasle baten bizitza eroso eta bigunetik pentsatzen genuen mundua alda genezakeela. Oker zegoela uste genuena iraultzeko behar den indarra egiteko aukera emango ligukeen palankarik gabe geunden, baina egunen batean ahaleginean irabaziko genuenaren ideiarekin bizi ginen.
"Dimentsio bakarreko gizona"
irakurtzen genuen eta gizon-emakumeak suntsipen-bideen ekoizpen baketsuaren
menpe daudela dioen teoria onartu genuen. Marcusek ohartarazi zigun aurrerapen
teknikoa, batez ere, menperatze-tresna bat dela, gizartea teknologikoki
garatzen den heinean, garapenak irekitako ildotik baitoa pentsamendua.
Hirurogeiko hamarkadan guru izan zenaren
teoria sozial kritikoak gizonen ekintza edo produktu kultural oro abagune
iragankortzat hartzea proposatzen zuen, gaur egungoaren kualitatiboki ezberdina
den beste forma baterako etengabeko trantsizioan. Hau da, bilakaerak
planteamendu berriak ekartzen ditu... eta gizakiak gizakiaren gainean duen
menderatzeko modu berri bat. Argi esan zuen: teknologiak menderatu egiten du
eta gizarte beharrak behar
indibidualetan eraldatzen ditu, gizabanakoa teknologia hori obeditzera
bultzatuz. Gizakia "dimentsio bakarreko gizaki" bihurtuta amaitzen
da, pentsamendu, askatasun eta arrazoibiderik gabe.
Ahaleginean irabaziko genuenaren ideiarekin
bizi izan ginen.... baina oker geunden. Ez genuen, antza, Marcuseren teoria behar bezala ikasi. Edo ahaztu egin zaigu, zeharo.
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina