BILATU

lunes, 25 de agosto de 2014

POLITIKASTROEN BARKAMEN ESKEA



Espainiar borboi aforatua izan bide zen lehena eta orain politikastro askok bide bertsutik segitzen dute, hiritar arrunt gizagaixoon harridurarako ahalmena alderantzizko proportzioan txikitzen  den batera. 

"Sentitzen dut, ez da berriz gertatuko" sinestezina bota zigun Urdangarinen aitaginarrebak eta lasai asko erretiratu zen neguko kanpamenduetara, hurrengo aukeraren zain. Gero ilaran jarri zaizkigu bata bestearen atzean hiritarron bozekin agintera igotako lotsagabeen koadrila zabalekoak.

Horra hor, azkenak bakarrik aipatzearren, Pujol molt honorablea, eta inork sinesten ez duen herentzia sonatua: barkamena eskatu digu, burututakoa burutzeagatik. Baina  lasai, dirua ez du itzuliko. Edota Valladolideko alkate aho zabala eta epaitegiko bere ateraldiak: barka dezagun erregutu du, ez zuen esan zuena esan nahi. Baina trankil egon, ostera lotsaraziko baikaitu bere mingain bihurriak. 

Nork bere erruak aitortzea ariketa osasuntsua da, modu psikologikoan eta baita erlijiosoan ere. Gogoratzen dut aitorlekura hurbiltzen nintzenean nire bihotz gaztetxoan damuaren kontzientzia osoarekin botatzen nizkiola bekatuak apaizari, eta infernuko zama itogarritik zeharo libre ateratzen nintzen elizatik. Aurrerantzean zintzoa izateko asmoarekin alde egiten nuen tenplutik … (propósito de la enmienda)  

Horregatik oraingo politiko maltzur horien aitorpen publikoak entzuten ditugunean gure barkazioa suplikatuz, bateon batek kristau argudioa erabiliz erredentzioa luzatu beharko geniekeela pentsa lezake... Baina aitorpena duin eta sinesgarria izateko aitorlearen fede ona dugu ezinbestekoa. Osterantzean ez du ezertarako balio, faltsukerian geratzen da keinua. Eta damua ez zaie fariseo moderno handi horiei  inondik igartzen. 

Horren harira, honatx burura datorkidan galdera sinplea: etakide ohiei barkamena eskatzea exijitzeak konpontzen al du korapiloa? Horretan datza irtenbidea?

No hay comentarios:

Publicar un comentario