BILATU

lunes, 17 de julio de 2017

ADINIK HOBERENA



Goizean esnatzen garenean jardunaldi berri bati ekin behar diogula da burura datorkigun pentsamendua eta egutegiak zer iragartzen ote digun geratzen gara ikusmin, batez ere betebehar profesionalak iraganeko istoriotzat ditugunok. 

Datorkigunari begitarte baikorrez itxoin behar zaiola uste dutenetakoa naiz. Ziur nago somatikoki modu positiboz eragiten duela jarrera zabalak gure osasunean, gorputzari ez ezik gogoari ere bestelako suspertze indar argiagoa ahalbidetzen baitio. Ohetik umore aldrebestuz jaikitzea ez da egun berriari eman dakiokeen hasierarik onena. 

Batzuek diote gogoaren umorea adinaren kontua dela, ez dugula berdina gazte deneko ohetik jaiki behar izatea ala zahartzarokoa. Egoera horietako bigarrenetik igarotzen ari naiz ni eta oraingoz bederen umoretsu eta baikor jartzen dut oina lurrean. Izan ere, beti iruditu zait bizitzaren adinik hoberena bizirik egotea dela, eta lerro hauek idazten ari naizenean horrela segitzen dut, bizirik.

Argazkia: Tere Anda

lunes, 10 de julio de 2017

BIZI IZAN EZ BAGENU BEZALA



Gutariko bakoitzaren bizitza-pelikulako sekuentzia guztiak oroimenaren arasetara igarotzen dira, errodatu bezain laster. Eta han, gehienetan, ahanzturaren hautsak estaltzen ditu, oso noizean behin biz daitezkeelarik erresorteren baten inpultsura. Horren ezean han egongo dira, gero eta ezkutuago,  eta gainerako guztiekin batera betiko itzaliko dira gurekin, inork ezin baitu beste inoren oroitzapen-biltegiko giltza erabili. 

Erresorte horietako bat izan dut eskuetan lerro hauek izkiriatzeari ekin aurretik: hamabost urte nitueneko ikas-koaderno bat, nik neronek jasotako matematikako apunteekin beteta. Eta aitortzen dut, garai hartako nire hizki mota ezagutu dudalako onartu behar dudala apunteak nireak zirela, ikasi (?) nitueneko eragin bertsuarekin zeharo zokoratuta gertatu baitziren une haiek oroitzapen-biltegiko arasarik galduenean. Eta nire baitan ez da ezer geratzen koadernoko elipse, bisektriz, logaritmo neperiano, deribada, funtzioen produktu eta abarretik. Bizi izan ez banitu bezala.
 

lunes, 3 de julio de 2017

MUSIKA GIDARIAK



Inoiz idatzi dut gaur eguneko musika profanora burutik bota nintzela artean ume koxkorra nintzela. Bultzagilea Don Frantzisko Arrizabalaga herriko organo jolea izan nuen, tipleen taldea osatzeko lagunoi egin zigun frogako lehen ariketan ahoa ireki bezain laster hautatuen multzotik baztertu baininduen. Eta harrez geroztik, musika sakro eta, dei dezagun, klasikoa nire agendatik kanpo egon ziren, hamarkadatan. 

Duela hogeita bost bat urte deskubritu nuen, ordea, ordura arte nigandik kanpo egondako musika mota hark bibrapen bereziak sor ziezazkidakeela eta, adibidez,  Beethoven Jimmy Cliff-ekin tarteka nezakeela bat ere traumarik gabe.  Hori bai, pop-rock/folk generoetan bidea neuk landu ahal izan nuen bitartean Arrizabalagak eragotzi zidanaz apurtxo bat jakiteko laguntzaren beharrean egon nintzen. Fernando Argenta gertatu zitzaidan aurreneko goi mailako gidaria, bere "Clásicos populares" irratsaioaren bitartez. Lagun zendu hari esker hurreratu nintzen ulertu ezina zitzaidan espazio zirriborrotsura. Orain, berriz, beste bi lagunek luzatzen didate egunero musika klasikoaz gozatzeko esku gidaria, uhin berdintsuetatik: Martin Llade eta Jon Bandres donostiarrak. Hiruek erakutsi didate musika mundua modu globalagoaz disfrutatzen.

Argazkia: Wikipedia

lunes, 26 de junio de 2017

HIL OSASUNTSUAK

Migel Unamunok zioen kontzientzia gaixotasun bat dela. Gizaki guztiok, beraz, gaixo gaude. Silogismo zitekeen hori nirea da. Baina oker nabil, izan ere gizaki izateak ez du berez kontzientzia bermatzen. Historiak hamaika kasu adierazgarri eskaini ditu, bat ere kontzientziarik ez zuten (duten) pertsonei dagokienez. Eta, beraz, Bilboko filosofoari jarraiki, euren sentimendu hurbiletan bibraziorik antzematen ez duten horiek, kontzientziadunak baino osasuntsuagoak al dira? EZ borobila.

Unamunok teoria polita bilbatu zuen bizitzaren sentimendu tragikoaren inguruan. Polita eta, bide batez, interesgarria filosofiaren mugak beti gizakiarenekin batera hedatzen eta murrizten direla konprenitzeko. Konbentzituta nago, filosofo izateko bat ere gogorik gabe, gizakiok bizitzari zentzu positiboa emango badiogu derrigorrez heldu eta astindu behar dugula naturak opariturako kontzientzia. Eta Unamunorengana berritzuliz, kontzientziari esker bizi gara gure gaixotasunean. Kontzientziarik ezekoak, aitzitik,  hilik daude euren osasunean.


Argazkia: JMVM

lunes, 19 de junio de 2017

LAPURREKIN BUELTAKA



Esaten dut nik esku zuriko lapur espainiarrek ez dutela literatura laket. Jardiel Poncela antzerkigileak aspaldi-aspaldi utzi zuen idatzita "Lapurrok jende ondratua gara", lehenik antzokietan eta geroago zine aretoetan egundoko arrakasta izan zuena. Ez dirudi, ordea, inoren ondasunetarako zaletasun ez osasuntsu markatua erakutsi duten txorizo guzti horiek aipatu obra literarioaren hariak nondik jotzen duen dakitenik, ezta - noski- euren buruei aplikagarria izan ote daitekeen inoiz pentsatzeko bidea aztertu dutenik ere. 

Bada, gizon, ekintzaren ondorioz harrapatu bazaituzte... zer egingo dugu! Pena da baina aitortu behar duzu zorte txarra izan duzula, gutxien espero zenuenean huts egin duzula, eta orain gaizki egina ordaintzea dagokizula. Nahi baduzu, kontrizioko oinazea onartuko nizuke zigorra arintzeko; areago, zuzentzeko proposamena azalduko bazenu prest nengoke - lapurtutakoa itzuli ondoren, hori bai- zigorra ziega eroso batean eman dezazula onartzeko. Ikusten duzun moduan, esku zabal izan ninteke zurekin.

Baina, jakina, lehenik aitortu behar duzu eskua luze joan zitzaizula eta, baietz, patrikara eraman zenuela zurea ez zena.  Aitzitik, Granados, Messi, Lopez Madrid, Ronaldo (badakit futbolista horiek ez direla espainiarrak, baina bai horien iruzur multimiloikoa txalotzen dutenak), Aurrezki Kutxen erreskatearengatik 60.000 milioi euro ordainarazi dizkigutenak, Urdangarin, Gonzalez, Barcena, Crespo...eta jendilaje horren antzera, bistakoa ukatzen segituko bazenu nik bizitza osorako kartzela eskatuko nuke zuretzat, ostutakoa inoiz agertuko balitz ere. 

Dena den, ahaztu esandako guztia,  ni ez bainaiz justizia andrea.

Argazkia: JMVM