BILATU

urriak 11, 2021

ADANEN SAIHETSA

Zaila dute erronka, oso zaila. Behintzat nire ikuspegitik ez dut sumatzen aurrera egin dutenik eta gizartearen abiadurari erreparatuz eliza atzerantz doala garbi dago. Plano horizontal batean aztertuta, bi indarrak kontrako norabidean joaz distantzia areagotu egiten da etengabe. Elizari gera lekiokeen itxaropena fenomenoa espazio lerromakur batera eramatea da, horrela bakarrik gerta bailiteke inoiz bi muturrek bat egitea. Baina hori jazo litekeeneko probabilitateen ehunekoa txikia da eta inork ez du bermatzen emaitza onik.

Emakumearen sorkundea Adanen saihets baten manipulazioari zor zaiola homilian entzun behar izateak - gaur entzun dudan moduan- tristuraz betetzen nau, goibeldu egiten nau. Eguneko elizaren ministroek mito hutsei legendaren geruza nahastaileaz ez eranztea iruzurra iruditzen zait, entzuleria ez baita duela ehun urteko ez ilustratua, are gutxiago kristautasunaren oinarriak prestatu zirenekoa. Iruzur borobila, bai, aurkezpen-baieztapen zoro horretatik ondoriozta daitezkeen gainerako azalpen ulertezinekin datozkigukeen nahasi arbuiagarriak kontuan izanda.

Elizak zaila du erronka, hiritarrok bere baitara erakarri nahi baditu. Baina elizari eskatu behar zaion ardurarik eza kezkagarria bada ere askoz ulergaitzagotzat jotzen dut eliztarren utzikeria, egote mutu antzua. Hori bai dela beldurgarria!

Argazkia: wikipedia 

 

urriak 04, 2021

MUSIKA HEZIKETAREN ALDE


 Frantzisko Arrizabalaga organo joleak - Don Francisco- hamar urte nituela tiple izateko azterketan atzera bota ninduenetik ez dut musikaren ezkutu teorikoetan karrera egin. Apaiz hark balizko nire jarrera baikorrari ostikoa eman zion eta gaur ez naiz gauza musika nota bat ere irakurtzeko. Alde horretatik, etsipen txiki batekin garatu dut bizitza ibilbidea. Zoritxarrez, nire kasuan, musikarako zaletasuna heziketa musikalik gabe sortu zen. Eta orain ez dut denbora berreskuratzerik, inork inoiz ez dela berandu esan liezadakeen arren. Ez, eta kito,

Horregatik, poztu egiten naiz nire biloba batek, tronpeta joaz, Do goikoa zer den erakusten didanean. Eta animatu egiten dut txikitxoa, aitonak jorratu ez zuen bidetik segitzeko, uste baitut arteak - oro har- giza kontzientzia elikatzen duela, eta musika partikularki goi gogora igotzeko garraiagailu bikaina da. Seguru nago, gaztetxo nintzela musika ikasteari heldu izan banio - oinarrizko ezaupideekin nahikoa- zuku gehiago aterako niola musikak egunero dakarkidan plazerari.

Horrexegatik aldarrikatzen dut guztientzako musika heziketa. Behintzat, musikarekin munduko biztanleriak elkarri ulertu ahal izateko hizkuntza bateratua edukiko luke. Gutxi ez dena.

 Argazkia: Zuriñe


irailak 27, 2021

27 72


 Nire zenbaki kuttuna bederatzia da, 9. Iruditzen zait eskolan ere Aparteko batek poz gehiago ematen zidala Ohorezko Matrikulak baino, beharbada zirkulu itxi borobiletatik ihes egin dudalako beti. Azaldu behar dut, ordea, apaltasunez, 9 gutxi ikus daitezkeela nire nota buletinetan (batxilergo sarrera ikasturtea baino lehenagotik gordetzen ditut, unibertsitatekoetaraino) eta 10 gutxiago. Baina natorren harira, gauza ez baitzetorren nire kalifikazioetatik, bederatzi zenbakia nire gustukoena dela aitortzetik baino.

Batzuetan pentsatzera ipini naiz nondik sortu zitzaidan aipatu digiturako erlazio animikoa, eta gehienetan puntu berdinera heldu naiz: 27 batean jaio nintzen (2+7=9) urteko bederatzigarren hilean, eta jaiotzako urteak bi bederatzi ditu. Edozein modutan, arrazoia hori ez bada ere, berdin zait, bederatziarekin segituko baitut.

Eta begira nondik, gaur 27 da, bederatzigarrenekoa. Eta hain justu, amak ni mundu honetara ekarri ninduenetik 72 urte betetzen dira. Ez al da polita? Kapikua! (cap i cua, buru eta isatsa, biloba valentzieraduna edukitzearen abantaila!) Oraintxe konturatzen naiz bizitza osoa itxaron behar izan dudala, atzetik edo aurretik irakurriz, zenbakiarekin gauza bera adierazten den unera heltzeko. Eta ez da berriz kointzidentzia hori suertatuko.

Ba hori! 27 09, 27 18, 27 27, 27 36, 27 45, 27 54, 27 63, 27 72. Hurrengoa 27 81 liteke... Onenean!

Argazkia: Ekain 

27 72

Mi número favorito es el nueve, el 9. Me parece que incluso en la escuela un Sobresaliente me producía más alegría que una Matrícula de Honor, quizás porque siempre escapé de los perfectos círculos cerrados. Sin embargo, debo explicar  humildemente que se pueden ver pocos 9 en mis boletines de calificaciones (guardo desde antes del ingreso de bachiller hasta los de la universidad) Y muchos menos 10. Pero voy al grano, porque la cosa no venía de mis calificaciones, sino de admitir que mi número favorito es el nueve.

A veces me paro a pensar sobre el origen de esa relación anímica para con el dígito mencionado, y casi siempre llego al mismo punto: nací un 27 (2 + 7 = 9) en el noveno mes del año, y el año de nacimiento tiene dos nueves. De cualquier manera, incluso si esa no es la razón, no me importa, porque continuaré con el nueve.

Y mira por dónde, hoy es 27, mes 9. Y son precisamente 72 años desde que mi madre me trajo a este mundo. ¿No es bonito? Capicua! (cap i cua, cabeza y cola ¡Ventaja de tener una nieta  valenciano parlante!) Y ahora mismo me estoy dando cuenta de que he tenido que esperar toda la vida, para llegar a este estado que muestra la cabecera del articulo que significa lo mismo  leyendo de delante atrás que de atrás adelante. Coincidencia  que nunca jamás sucederá.

¡Pues éso! 27 09, 27 18, 27 27, 27 36, 27 45, 27 54, 27 63, 27 72. El siguiente podría ser 27 81  ... ¡En el mejor de los casos!


irailak 20, 2021

FUTBOLAREKIN BUELTAKA

 

 Urteko bederatzigarren hil honetan burutu beharko ditudan zereginetako bat, futbolari buruzko mahai inguru bat koordinatzea da. Ez dut gogoratzen inoiz egokitu zaidan estilo horretako lanik eta aitortu behar dut eskaria jaso nuenean oso gustura eman nuela baiezkoa. Futbol munduko balioak, lehen eta orain, eta horien balizko aplikapena klub apaletan: horixe da jendaurreko hausnarketaren ardatza, eta ahaleginean zenbait profesional ohi eta futbol zalek hartuko dute parte.

Erronka txikia onartu nuenetik bitxikeria argigarri eta deigarri batzuk jazo dira futbolaren espektroan, eta niretzat adierazgarriena Messiren afera izan da, Barçatik emandako irteera zalapartatsuarekin. Zenbat eta zenbat adierazpen, esamesa... eta krokodiloren malko! Hainbaten jantzi urraketa beste askoren epai bihurriekin nahastuz, lurrikara mediatikoaren uhinak planetako bazter guztietara heldu ziren. Eta merkatal arloan operazio arruntzat jo genezakeena fenomeno mundiala bilakatu zen...klubaren sentimenduak, klubarekiko futbolariaren bihotzeko atxikimendua, futbolaren esentzia eta gazteentzako eredua eta auskalo zenbat hitz ponpoxetako karakteristiken erroskila merke!

Nik galderatxo txiki bat jarriko nuke lehen lehenik auziaren atarian: patata prejitu pakete nimino bat ere eros dezagun telebista eta prentsatik “izan zaitez libre eta zoriontsu; izan zaitez zu” deia egiten zaigunean, zer balio mota txertatzen ari gara gizartean? Ez al da indibidualismoaren hazia elikatzen ari dena, talde eta gizarte kontzeptuaren kaltetan? Inportanteena, munduaren hariak mugitzen dituztenentzat, ez dira Barça edo Paris Saint Germain, Messi eta antzerako panpinekin buru ditzaketen negozioak baino. Orduan, non daude futbolaren balioak? Horratx galdera.

Argazkia: goiberri.eus