Aguraingo nire aitona-amonen txakurrak Eguzki zuen izena, Setter arrazakoa zen eta aitonak ehizarako erabiltzen zuen. Ordudanik hirurogeita hamar urte baino gehiago eman diren arren, animalia maitagarri gisa gogoratzen dut. Gurasoen etxean ez genuen inoiz txakurrik edo katurik izan. Han lekua zuten animalia bakarrak —nahiz eta txikia izan— karnabak ziren, aitak denbora batez hazi zituenak. Eta emaztea nirekin partekatzen duen etxean ere ez da halakorik egon... seme-alabaren erreguei men eginez erositako ohiko dortoka izan ezik... eta hura gurekin geratu zen, harik eta umeak aspertu ziren arte.
Gizakiaren hastapenetatik bertatik izan dira etxeko animaliak gure bizitzaren parte. Errespetuz eta baita maitasunez ere bizi izan gara haiekin, laguntasuna eta leialtasuna eskaini baitizkigute. Hala ere, nire ustez, haien eta gure arteko harremana benetan neurriz kanpokoa bihurtzen ari da, zentzugabekeriaraino helduz. Ezin dut barne dardara saihestu norbaiti entzuten diodanean txakur bati zuzentzen: «Zer esan dizu aitatxok?», edota «eman muxutxo bat amonari» . Edo txakurra uhaletik lotuta ez eramateagatik norbaitek oharra egitean, jabeak : «Eta zergatik uzten duzu zure biloba libre korrika egiten?» erantzun zakarra ematen duenean. Zer esan, berriz, maskoten janaria aurkezten duten telebistako iragarki horiei buruz? Tokiko elikagai-bankuan lanean ari diren pertsonentzat aurpegiko ostiko bat bezalakoak dira.
Atzo, txakurrentzako gizarte-segurantza gisa aurkezten zen agentzia baten publizitate-mezu elektroniko bat jaso nuen. Gizarte gaixo bateko kide sentitu nintzen.
Argazkia; UNOTV
iruzkinik ez:
Argitaratu iruzkina