BILATU

lunes, 31 de agosto de 2015

IZARRETAN BARRENA



Udako gau epeletan gorputz eta izpirituari une goxoak bizitzeko  aukera ematen diet: etxeko lorategian etzan eta nire gaineko zeru infinitoari geratzen naiz begira, loak betazalak itxi arte. Plazera, aizu. Ezta Hawkingek ere, izar eta zulo beltzen gaineko bere teoria guztiekin, lortuko ez duena. 

Hitzekin deskriba ezin daitekeen sentsazio dultzeak espazio erraldoitik garraiatzen nau eta nire txikitasun nanoaz jabetzen naiz. Ahaleginak egiten ditut izarrik txikiena antzemateko eta segundo batean milioika kilometrotako bidaia burutzen dut, itaunak bata bestearen ondoan datozkidan bitartean.  Argitxo hura zer arraio den, zer distantziara dagoen eta zergatik ikusten dudan galdetzen diot, besteak beste, nire buruari. Eta naizen begiraleren saiakera horretako azken galderak hotzikara puntu bat jartzen dit bizkar hezurrean: izango al da izar urrun hartan nire moduko besteren bat lur planetari buruzko antzerako zalantzak dituena? Bertigoa. 

Gizon-emakumeok lur azalera agertu ginenetik egon gara izarrez liluratuta. Eta berezko gure ezgaitasunaren ondorioz, galdera berdinei erantzun diferenterekin ihardetsi diegu. Egiatasun ilun horrek, ordea, ez nau kezkatzen, ihardespenik gabeko galderak gizakion ezinbesteko gogo-eusletzat baititut, zorabio animikoak sorraraz ditzaketen arren. Nahiago dut ezezagunaren aurreko bertigoa isiltasun alienatzailearen zarata baino.

Argazkiak: wikipedia, wallpaper.net 

No hay comentarios:

Publicar un comentario en la entrada